ให้พวกเขาต้องหลั่งเหงื่อโชก ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรงหลังจากที่อัศวินแห่งความตะกละตาย กำไลเก้ามังกรบนข้อมือของฉินเฉาก็พลันคำรามออกมาไม่หยุด เปล่งแสงสีทองแสบตา“ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าจะตื่น”ฉินเฉาไม่รู้ว่าตัวเขาพูดอะไรออกไป เขาเอามือกุมแขนโดยไม่รู้ตัวแสงสีทองพลันสลายไป ความรู้สึกที่ข้อมือกลายเป็นสงบสุขหลังจากนั้น ร่างของเขาก็อ่อนลง หล่นลงมาจากฟ้าอย่างรวดเร็วตึง!สุดท้ายก็ตกลงบนดาดฟ้า แทบจะทะลุดาดฟ้าลงไปลมปราณในร่างเขาแทบถูกใช้ไปจนหมด“ฉินเฉา นายไม่เป็นไรนะ?”ซูจีพลันได้สติ รีบวิ่งไปหาฉินเฉา พยายามใช้พลังพุทธะของเธอรักษาอาการบาดเจ็บให้เขาแต่เธอกลับอัศจรรย์ใจ เมื่อพบว่าร่างของฉินเฉากลับแข็งแรงดีแผลสักนิดยังไม่มี“วางใจเถอะ ฉันสบายดี”ฉินเฉาปีนขึ้นจากหลุม ตบฝุ่นตามร่าง สภาพวิชากระบี่ลับของเขาการรวมร่างกับราชันย์ภูติ ทั้งหมดนี้หายไปพร้อมกับพลังที่หมดลงของเขา“จะอะไรก็ช่าง แค่จัดการเจ้านั่นได้ก็พอ”ฉินเฉาแอบเสียววาบในใจ ถ้าตอนนาทีสุดท้ายวิญญาณของอิงเทียนในร่างของเขาไม่ตื่นขึ้นพร้อมกับพลังเทพที่ปะทุออกมา ตอนนี้เขาคงถูกฆ่าไปแล้วออกจะใจร้อนไปแล้ว นี่ถือว่าเป็นบทเรียนของเขาในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าในจังหวะที่อันตรายจริงๆ วิญญาณของอิงเทียนก็จะตื่นขึ้นเพื่อยื่นมือช่วยเหลือเขา เหตุการณ์ที่ตอนสู้กับสกอฟิลด์ครั้งก่อน เป็นเพราะว่าฝั่งตรงข้ามไม่มีจิตสังหาร ดังนั้นวิญญาณของอิงเทียนจึงไม่ตื่นขึ้นโอ้ สวรรค์ อิงเ
