ฉินเฉาหันไปมอง เห็นหญิงสาวใส่ชุดโบราณสีชมพู งดงามราวกับนางเซียน มือถือกระบี่ทองแดงโบราณ ยืนมองพวกเขาหญิงสาวคนนี้งดงามมาก แต่มองมาที่พวกฉินเฉาอย่างอารมณ์ร้ายเหมือนกับว่าถ้าฉินเฉาขยับสักนิด กระบี่ทองแดงของเธอจะหลุดจากฝักแล้วพุ่งเข้าใส่ศัตรูทันที“พี่หยวนอวี่!”แต่หยวนเมิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังฉินเฉา ในตอนนี้ได้โผล่หัวออกมาพร้อมกับโบกมือให้กับผู้หญิงคนนั้น“โอ้? นี่ไม่ใช่ศิษย์น้องหยวนเมิ่งหรอกเหรอ เจ้ากลับมาแล้ว?”เมื่อเห็นศิษย์น้อง หญิงสาวก็เลิกคิ้วขึ้น แต่ยังไม่ลดความระแวงลง“ทำไมเจ้าพาคนคนนี้มาด้วย?”“ศิษย์พี่ นี่คือประมุขฉินจากนิกายหลัวซา มาที่นี่เพื่ออธิบายเรื่องค่ายกลกระบี่หยางให้ข้ากับอาจารย์”หยวนเมิ่งเป็นคนซื่อ ไม่โกหก อธิบายเหตุผลตรงๆ ให้กับศิษย์พี่ของเธอ“อะไรนะ! ฉินเฉา!”ศิษย์พี่มีท่าทางตกใจในทันที มือข้างที่ถือกระบี่ของเธอ สั่นอย่างเห็นได้ชัดเธอพลันชักกระบี่ออกจากฝัก กระบี่ส่องประกาย ชี้ใส่หน้าฉินเฉา“มารร้าย กล้าหลอกศิษย์สำนักง๊อไบ๊ของข้าให้พามาที่หุบเขาเฝินม๋อ! ตราบเท่าที่ข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไม่ให้เจ้าเข้าไปในหุบเขาเฝินม๋อแม้แต่ครึ่งก้าว!”“เซียนจื่อนางนี้ เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว?”ฉินเฉาไม่รีบ พูดเนิบๆ ว่า “ที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อแก้ไขความอยุติธรรมให้กับศิษย์น้องหยวนเมิ่ง! ชิงซิ่วซือไท่ของพวกเจ้าบอกว่าศิษย์น้องหยวนเมิ่งขโมยวิชาค่ายกลกระบี่หยางเทวะมาให้ข้า! ที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่ออยากจะถามชิง
