รวมทั้งอาจารย์ของข้าต่างก็ชื่นชอบเจ้า คิดว่าเจ้าเป็นศิษย์อัจฉริยะในรอบพันปีของสำนักเรา ตราบเท่าที่เจ้าตั้งใจฝึกฝน เจ้าจะต้องไปถึงระดับที่เก้าซึ่งเป็นตำนานได้อย่างแน่นอน”“แต่ข้า… ข้าถูกขับไล่จากการเป็นผู้พิทักษ์กระบี่…..” หยวนเมิ่งอดไม่ได้ให้รู้สึกเสียใจ พูดเสียงสั่น “ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ไม่ชอบข้าแล้ว…..”“ไม่ใช่เพราะเจ้าหรอก แต่เป็นเพราะประมุขฉินนั่นต่างหาก”หยวนอวี่พูดเหน็บฉินเฉาที่อยู่ข้างๆฉินเฉาได้ฟังก็ไม่พอใจ พูดขึ้นว่า“เซียนจื่อนางนี้ พูดจาระวังปากด้วย ที่เจ้าพูดนี้ ถ้าเกิดยืนยันว่าข้าไม่ได้เป็นคนขโมยค่ายกลกระบี่หยางเทวะไป กลัวว่าคำพูดที่ไม่ระวังของเจ้านี้ จะเป็นการหมิ่นประมาทนิกายหลัวซาของข้า!”“ฮึ่ม!”หยวนอวี่ร้องหึออกมา “ที่ข้าพูดไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องค่ายกลกระบี่หยางเทวะ ค่ายกลกระบี่หยางเทวะ หึหึ ต่อให้ถูกเจ้าขโมยไปจริงๆ สำหรับสำนักแล้ว ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”“หืม?”เมื่อได้ฟังน˺าเสียงของหยวนอวี่ ฉินเฉาก็อดไม่ได้ต้องทำการครุ่นคิดให้ลึกซึ้งเป็นเพราะค่ายกลกระบี่หยางเทวะ จึงทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น ชิงซิ่วนั่นถึงกับปลดตำแหน่งผู้พิทักษ์กระบี่ของศิษย์รักตัวเองออกไม่นาน พวกเขาก็มาถึงตำหนักรับแขกของสำนักในที่นี้ เต็มไปด้วยกลุ่มนางชีทั้งกลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่เมื่อฉินเฉามาถึง ก็ได้ยินเสียงคุยกันจ้อกแจ้กจอแจของผู้หญิงจนแทบหมดสติไปท่ามกลางหุบเขาและหนองน˺าที่มากมาย ถ้าชายใดได้เข้ามาที่สำนักง๊อ
