ต้องใช้หินวิญญาณ การฝึกฝนล้วนต้องใช้เงิน ผู้ฝึกตนไม่ทำการค้า พวกเขาล้วนทุ่มเทใจให้กับการฝึกฝน นิกายหลัวซาของเราชื่อเสียงตกต˹า ทำให้ไม่มีบริษัทไหนให้การสนับสนุน ดังนั้น จึงมีสภาพเหมือนดังปัจจุบัน”“เรื่องเงินทุนไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไป”ฉินเฉาหัวเราะ ยื่นมือออกมา พร้อมกับเอ่ยออกมา“เสี่ยวไป๋ มานี่หน่อย”“เปรี๊ยะ!”อากาศแตกออก ร่างของหญิงสาวในชุดสไตล์ตะวันตกสีดำโผล่ออกมาจากอากาศ จากนั้นก็มองไปที่โรงแรมที่แตกหักนี้อย่างสงสัย“นายท่านฉินเป็นคนทำอย่างงั้นเหรอคะ?”“นี่เข้าใจผิดแล้ว”ฉินเฉาเอามือถูจมูก พูดอย่างกระอักกระอ่วน เขาผายมือไปทางโม่หลิงกับพวก แล้วบอกกับเสี่ยวไป๋ว่า “คนพวกนี้หลังจากนี้จะเป็นพวกเดียวกับเรา พวกเขาเป็นศิษย์นิกายหลัวซา เป็นศิษย์ของฉัน”“เชื่อใจได้เหรอคะ?”เสี่ยวไป๋พูดโดยไม่ไว้หน้า มองไปที่ศิษย์พวกนี้“เชื่อใจได้”ไม่ว่ายังไง ตัวเขาก็ถือสมุดเป็นตายอยู่ขณะที่ฉินเฉาจะแนะนำโม่หลิงให้กับเสี่ยวไป๋ โม่หลิงและพวกก็พากันคุกเข่าลง“ศิษย์โม่หลิงขอคำนับซุนเจ่อ!” (ซุนเจ่อ = ท่านผู้ทรงเกียรติ)“ขอคำนับซุนเจ่อ!”เมื่อได้รับการคำนับแบบนั้น เสี่ยวไป๋ไม่ได้ประหลาดใจ เธอโบกมือแล้วพูดว่า “ลุกขึ้น ล้วนแต่เป็นพวกเดียวกัน หลังจากนี้ไม่ต้องเคร่งครัดขนาดนั้นก็ได้”เสี่ยวไป๋นั้นต่างจากฉินเฉา หลังจากเข้าสู่โลกฝึกตน เธอก็หาความรู้เกี่ยวกับโลกฝึกตนอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะเรื่องของนิกายหลัวซา เธอรู้เรื่องอยู่มากด
