ยวนเมิ่งก็แดงขึ้นไปอีก“แต่งงานกันแล้วยังมีอะไรต้องอายอีก”ฉินเฉาพูดจบก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก “นี่เพื่อน มีอะไรเหรอถามภรรยาของฉันอย่างนี้ มีเรื่องอะไรหรือไง?”ดูท่าทางที่ราวกับนักเลงของฉินเฉา คุณชายคนนั้นก็พลันรู้สึกเหมือน หัวผักกาดต้องถูกหมูโสโครกกัดแทะ“สวัสดี ฉันชื่อฮวงอัน นี่คือนามบัตรของฉัน”แต่คนคนนี้ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าถ้าแสดงท่าทางอวดดีออกไป จะทำให้ดูไม่ดีในสายตาของหญิงสาวในฐานะนักล่าที่ดี ฮวงอันคนนี้มีความอดกลั้นอย่างมากเขาโบกมือ บอดี้การ์ดข้างหลังก็พลันเดินออกมา ยื่นนามบัตรของเขาให้กับฉินเฉาฉินเฉารับมาดู ประธานกองฉลากประจำเมืองหลวง ฮวงอัน“โอ้ เถ้าแก่ใหญ่”ฉินเฉาตะโกนออกมาเสียงดังอย่างจงใจ จากนั้นก็ส่งนามบัตรให้หยวนเมิ่งดู “ภรรยา รีบดูเร็วเข้า คนคนนี้ไม่ธรรมดาเลย”หยวนเมิ่งจะมีอารมณ์ดูนามบัตรที่ไหน คำเรียกหาว่าภรรยาของฉินเฉาทำให้เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีพี่ใหญ่ฉินหน้าไม่อายเกินไปแล้ว… มาเรียกผู้อื่นว่าเป็นภรรยาได้ยังไงกัน… ยังไงก็ตาม คำว่าภรรยานี้ก็แตกหน่อขึ้นในใจของเธอแล้ว…..“…..” เมื่อคิดอย่างนี้ ต่อหน้าคำพูดของฉินเฉา หยวนเมิ่งยิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่เห็นท่าทางของฉินเฉา ฮวงอันยิ่งดูถูกเขา เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าฉินเฉากำลังเล่นละครต่อหน้าเขา“ทั้งสองคนดูท่าจะไม่ใช่คนเสฉวน วันนี้ถือว่าโชคชะตาทำให้มาเจอกัน ฉันในฐานะเจ้าบ้าน พวกเราไปที่ตึกเทียนฝูเป็นยังไง?”ตึกเทียนฝู เป็นโรงแรมที
