“ตายล่ะ ลืมไปเลย……”ขณะที่หยวนเมิ่งเตรียมตัวอยู่หลังเวที ฉินเฉาก็พลันตบหน้าผากตัวเอง จากนั้นก็แหวกฝูงคนออกไปที่ร้านใกล้ๆ แล้วซื้อบางอย่างกลับมาเมื่อเขากลับมา หยวนเมิ่งก็แทบจะขึ้นเวทีแล้วสำหรับฉินเฉาแล้ว เขาคาดหวังกับสาวน้อยนางนี้อย่างมากศิษย์ง๊อไบ๊ ส่วนมากล้วนเป็นสาวงาม แต่ชิงซิ่วซือไท่คงไม่คิดว่าศิษย์รักที่สุดของเธอจะถูกเขาลากมาลงประกวดอย่างนี้ ฮ่าๆ ๆ!ฉินเฉาคิดมาถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ต้องหัวเราะออกมาเมื่อเพลงที่ผู้เข้าประกวดหมายเลข 186 แการ้องเพลงของเจิ้งเกอจบลง ในที่สุดก็ถึงคราวขึ้นเวทีของศิษย์น้องหยวนเมิ่งผู้ที่ฉินเฉารอคอย“หมายเลข 187 ขึ้นมาบนเวทีได้แล้ว”ผู้กำกับประกาศออกมาท้ายที่สุด รอไปสักพักก็ยังไม่มีใครออกมา นี่ทำให้ผู้กำกับต้องประหลาดใจ ทำไมไม่มีคนขึ้นมา หรือว่าจะยอมแพ้ไปแล้ว?“หมายเลข 187? หมายเลข 187 อยู่มั้ย?”ตะโกนไปสักพัก สุดท้าย ผู้กำกับก็พูดออกมาว่า “ฉันให้เวลาอีกสิบวินาที ถ้ายังไม่มาให้ถือว่าสละสิทธิ์”ฉินเฉาเริ่มเป็นกังวล หรือว่าหยวนเมิ่งจะกลัวจนไม่ออกมา?หลังจากคิดได้สักพัก ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนี้แน่นอน“หยวนเมิ่ง ออกมาได้แล้ว ตาเธอขึ้นเวทีแล้ว”ฉินเฉาตะโกนออกไปคำหนึ่ง น˺าเสียงที่เขาใช้ แม้ว่าจะไม่ดังนัก แต่ก็ได้ใส่ลมปราณลงไป ทำให้ทั่วทั้งห้างต่างพากันได้ยินเสียงของเขาเหมือนกับกำลังกระซิบอยู่ข้างหู“มาแล้ว!”แล้วก็จริง หยวนเมิ่งไม่รู้ว่าหมายเลข 187 คืออะไร แต่เมื่อได้ยินชื่อ
