นหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ หลังเวทีตะโกนขึ้น“พี่ใหญ่ฉิน ข้า ข้ากลัว…..”หยวนเมิ่งเห็นเวทีนั้น อดไม่ได้ดึงชายเสื้อฉินเฉาไว้“เธอกลัวอะไร มีอะไรให้กลัวกัน” ฉินเฉาตบมือเล็กๆ ของหยวนเมิ่งเบาๆ แล้วพูดว่า “เป็นผู้ฝึกตนต้องข้ามผ่านความกลัวในใจของตนให้ได้! นี่เป็นแค่งานประกวดเท่านั้น หลังจากนี้ถ้าเจอกับทัณฑ์สายฟ้าเธอจะไม่กลัวจนตายไปก่อนหรือไง?”“ใช่แล้ว พี่ใหญ่ฉินพูดถูก!”หยวนเมิ่งเอามือกุมหน้าอกพร้อมกับสูดหายใจลึกๆ “ข้าต้องสู้ ต้องสู้!”หลังจากพูดจบ เธอก็รวบรวมความกล้าเดินขึ้นเวทีไปบนเวที มีสาวงามนางหนึ่งกำลังร้องเพลงอยู่ แต่เมื่อเห็นหยวนเมิ่งเดินขึ้นมา ก็พลันอ้าปากค้างไปคนอื่นๆ ก็ตกใจเหมือนกัน พูดในใจว่า ทำไมคนเข้าประกวดถึงขึ้นมาอย่างนี้ ยังไงก็ตาม เมื่อมองตามหลังของหยวนเมิ่งก็ต้องตกใจกับความซื่อของเธอ“ใครกัน ลงไป ยังไม่ถึงคิวเธอ!”คณะกรรมการตะโกนออกมา“ขอโทษ! ข้าหลงทาง!”หยวนเมิ่งตกใจ ตัวเธอต้องไปที่หลังเวที!หลังจากนั้น เธอก็รีบวิ่งไปที่หลังเวทีอย่างไวข้างล่าง ได้ยินเสียงเอะอะดังมา“ผู้เข้าประกวดคนนี้ ทำไมถึงได้โง่อย่างนี้?”กรรมการที่มีดอกไม้ดอกใหญ่ประดับบนหัวพูดขึ้น“เหมือนจะเป็นหมายเลข 187 ที่ขึ้นมาเมื่อกี้”“ฉันจะให้คะแนนต˹าที่สุด ฉันล่ะเกลียดที่สุดเลยพวกไร้สมองแบบนี้”
