คำพูดของเฉินชิงทำให้ฉินเฉากลัวจะพาลูกตามฉันไป อย่างนี้จะไม่ให้เขากลัวได้ยังไงถ้าพาเด็กทั้งสองลงนรกไป พวกเขาจะไม่กลัวจนร้องไห้เหรอ!บุตรแห่งพระเจ้าทั้งสองนั้น เพียงแค่คิดไม่ว่าจะเป็นสะพานไน่เหอหรือว่าเส้นทางสู่วัฏสงสาร ก็สามารถทำลายล้างไปได้สิ้นอย่าว่าแต่เมื่อถึงตอนนั้น ตุลาการลู่ยังไม่มีความคิดที่จะสู้กับเขาคนนี้“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น”ฉินเฉาถือกระบี่หยินหยางราชันย์มารเดินขึ้นไปสองก้าว “ฝ่ายธรรมะจอมปลอมพวกนี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันแม้แต่น้อย”“ใครมันมาพูดจาว่าร้ายในสำนักเทพยุทธ์ของข้า?”ในตอนนี้เองก็มีร่าง ๆ หนึ่งท่องกระบี่มามาจากไกล ๆ“ศิษย์พี่รอง!”“เยี่ยม ศิษย์พี่รองที่ออกเดินทางได้กลับมาแล้ว!”“งั้น งั้นสำนักเทพยุทธ์ของพวกเราก็ปลอดภัยแล้ว!”“เทียนหยา?” หลงสืออวี่หันไปมอง เมื่อเห็นร่างนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่ใช่ว่าเจ้าออกไปท่องเที่ยวหรอกเหรอ กลับมาแล้ว?”“ได้ยินมาว่าที่สำนักเกิดเรื่อง ข้าก็เลยกลับมาดู”เมื่อคนที่เรียกว่าเทียนหยานั่นมาถึงก็พูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบางบนตัวเขา สวมชุดจอมยุทธ์สะอาดสะอ้าน รูปลักษณ์ทั่วทั้งตัวให้กลิ่นอายสบายกายสบายใจผมของเขาเป็นสีฟ้า ยิ่งกว่านั้น ยังไม่ใช่เพราะการย้อม ดูราวกับสีของท้องฟ้าก็ไม่ปาน“เขาคือโม่เทียนหยา”เฉินชิงพูด “เมื่อข้าถูกขับออกจากสำนัก ฮ่าวเทียนก็กลายเป็นศิษย์พี่ใหญ่ ส่วนเขากลายเป็นศิษย์พี่รอง เขาปรากฏตัวบนสำนักน้อยมากเพราะว่าเขาม
