ทูตแต่ที่ทำให้ฉินเฉาเศร้าใจก็คือ ฉินอิงเรียกใช้พลังของโลกวัชระออกมาได้ ทั้งที่เขายังทำไม่ได้“นี่มันวิชาผีสางอะไร!”หลงสืออวี่ยืนอยู่อีกฝั่ง ขมวดคิ้วแล้วพูดออกมา“ลูก…”เฉินชิงเห็นเด็กสองคนที่มาจากไฟของเธอ ก็อดน˺าตาคลอไม่ได้ ในฐานะแม่ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรัก“มา มาให้แม่กอดหน่อย…”แม้เปลวเพลิงรูปเด็กทั้งสองจะไม่พูด แต่ก็ฉลาดพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเฉินชิง“งั้น… มาให้พ่อกอดด้วย…..”ฉินอี้ไม่เต็มใจที่จะออกจากอ้อมกอดของมารดา แต่ฉินอิงนั้นฉลาดกว่ากระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของผู้เป็นบิดาอย่างเชื่อฟังแม้จะมีรูปร่างเป็นเปลวเพลิง แต่นี่ก็เป็นเพียงที่พำนักชั่วคราวของเด็กทั้งสองเท่านั้นฉินเฉาสัมผัสได้ แม้จะยังไม่ทันเกิด ก็ร้ายกาจขนาดนี้แล้ว ถ้าเกิดคลอดออกมา ตัวเขาที่เป็นพ่อจะไม่ตายด้วยความเศร้าที่ด้อยกว่าลูกของตนหรอกเหรอ“ปะป๊า… กอด…”ฉินเฉางง เสียงอ้อแอ้ดังขึ้นในจิตใจ ส่งเข้ามาในสมองของเขาโดยตรงฉินเฉาก้มลงไปมอง ฉินอิงในอ้อมแขนก็ชูมือน้อยๆ ของเธอให้กับเขาด้วยความน่ารัก ฉินเฉาอดไม่ได้อุ้มฉินอิงขึ้นมา วางไว้บนไหล่ของตน ฉินอิงเอามือเกาะหัวฉินเฉาไว้ นั่งอย่างเชื่อฟัง ไม่ส่งเสียงออกมา“เด็กสองคนนี้ ชั่วร้ายมาก…”นักพรตจากบู๊ตึ๊งพูดออกมา“แค่เด็ก สิ่งชั่วร้ายอะไรกัน”คนจากสำนักอื่นดูถูกหลงสืออวี่ไม่สนใจเขาฝึกตนมาเป็นพันปี มีพลังอยู่ในขั้นกายทองคำชั้นที่หก มั่นใจในพลังของตนเต็มเปี่ยม“สมกับเป็นมารร้ายจริงๆ”หลงสืออว
