“ความผิดอย่างงั้นเหรอ?”เฉินชิงมองไปที่หลงสืออวี่ตรงหน้า พร้อมกับพูดถากถาง “ทำไมข้าจะต้องรู้ความผิดด้วย? หลงสืออวี่คนที่ควรจะรู้ความผิดคือเจ้าต่างหากเจ้าแอบทำร้ายอาจารย์ของข้า แล้วขึ้นนั่งตำแหน่งเจ้าสำนักแทนที่ท่านตอนนี้ยังมาทำร้ายข้าอีก จิตใจเจ้าทำด้วยอะไร!”“เหลวไหล!”คำพูดของเฉินชิงทำให้ผู้คนพากันวิพากษ์วิจารณ์ หลงสืออวี่พลันตวาดออกมาแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่ถานอีกไม่นานก็จะผ่านขั้นกายทองคำเข้าสู่ขั้นประกายแสงแล้ว ดังนั้นจึงได้เก็บตนฝึกฝนเตรียมเข้าเป็นผู้อาวุโสศาลากระบี่ ดังนั้นจึงได้มอบตำแหน่งเจ้าสำนักที่มีภาระแสนหนักหน่วงนี้ให้กับข้า แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อข้านั่งตำแหน่งนี้แล้ว จะพบว่าเจ้าและมารร้ายนั่นจะมีสัมพันธ์กัน! เฉินชิง เจ้าถือเป็นอัจฉริยะของสำนักเทพยุทธ์ของเรา ข้ามีใจจะปกป้องเจ้า แต่ว่าเจ้ากลับไม่รู้จักดีชั่ว!”“ใช่ เฉินชิง เอ๊ย เฉินชิง”ฮ่าวเทียนอดพูดถากถางต่อไม่ได้ “เจ้าอย่าเล่นเล่ห์กลเลยนอกจากสังหารลูกของมารร้ายที่อยู่ในท้องของเจ้า ไม่อย่างนั้นก็จงยอมรับชะตาเสียแต่โดยดีเถิด”“เขาคือชีวิตของข้า”เฉินชิงพูด“ดี งั้นคงได้แต่สังหารชีวิตผู้ทรยศอย่างเจ้า เพื่อให้ชื่อเสียงที่ดีงามกลับคืนสำนักเทพยุทธ์ของข้า!”หลงสืออวี่เดือดดาล พร้อมกับพูดอย่างเย็นชาว่า “คำพูดไร้สาระพอเท่านี้ ประหาร!”เมื่อน˺าเสียงของเขาเปล่งออกมา ผู้อาวุโสพวกนั้นก็เริ่มลงมือ“เปลี่ยนเป็นกระบี่นับร้อย ครอบฟ้าคลุมดิน! กระบี่เงา
