“อะ อะไรนะ…”โรซี่เบิกตากว้างมองฉินเฉา “นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง! ฉันถูกขังอยู่ในนรกจนชินแล้ว! เพื่อฉันแล้ว นายกลับเสียพรที่แสนจะล˺าค่าไปอย่างเปล่าประโยชน์!”“ใครบอก”ฉินเฉาคว้าเข้าที่เอวน้อยๆ ของโรซี่ แล้วพูดว่า “แค่ได้เห็นเธอฉันก็มีความสุขมากแล้ว เรื่องพรอะไรนั่นไม่เป็นอะไรหรอก”“นายมัน นายมันโง่ ตาคนโง่!”ที่หางตาของโรซี่เหมือนจะชุ่มไปด้วยน˺าตา เธอกำหมัด พร้อมกับทุบฉินเฉาเบาๆ “ครั้งหน้า ฉันไม่อนุญาตให้นายทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก!ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่มาเจอนายแล้ว”“ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็แค่ขอพรอีกครั้ง”“ไม่เอา ห้ามขอพรอย่างนี้อีก!”โรซี่ถลึงตาใส่ฉินเฉา“เอาล่ะ เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกัน” ฉินเฉาตบเข้าที่บั้นท้ายของปีศาจสาวเบาๆ แล้วพูดว่า “ที่ฉันเรียกเธอมานั้น เพราะว่าฉันมีเรื่องอยากจะให้เธอช่วย”“ฮึ่ม ฉันรู้อยู่แล้ว เวลานายเรียกหาฉันทีไรไม่เคยมีเรื่องดีจริงๆ”โรซี่กลับไปมีท่าทางยั่วยวนอีกครั้ง“บอกมา ว่าจะให้ฉันทำอะไร”“ฉันอยากได้เม็ดยามนุษย์ทองคำ เธอมีให้ฉันมั้ย?”“นี่… เรื่องนี้เหมือนจะไม่ได้”โรซี่ส่ายหัว “เม็ดยามนุษย์ทองคำนั้น ตอนนี้มีอยู่ที่คุนหลุนแค่เม็ดเดียวเท่านั้น ถ้าฉันจำไม่ผิดมันถูกผนึกไว้ภายใต้การป้องกันที่เข้มงวดแค่พลังที่ฉันมี ฉันไม่สามารถเอามันออกมาได้”“งั้นเธอรู้ที่ตั้งของเขาคุนหลุนมั้ย?”“ไม่ได้นะ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกนั้น ปีศาจอย่างพวกเราเข้าไปใกล้ไม่ได้หรอก”“นี่… งั้นเธอช่วยฉันหาลูกศิษย
