“ศิษย์พี่เจ้าสำนักอยู่ข้างใน เชิญ”จิวจงเตียนยืนอยู่หน้าทางเข้าตำหนักเจิ้นหวู่ พร้อมกับชี้ไปข้างในเป็นความหมายเชื้อเชิญฉินเฉาข้างนอกตำหนักนี้ ยืนไว้ด้วยนักพรต 8 คนพวกเขาเห็นฉินเฉาเดินเข้ามา ก็ได้ยื่นมือออกมาขวางนักพรตที่เหมือนกับเป็นหัวหน้าพูดขึ้นว่า “ไม่อนุญาตให้นำอาวุธเข้าไปข้างใน”เพิ่งจะต่อสู้กันที่ผาแยกกระบี่ เมื่อสู้จบแล้ว ทุกคนต่างก็พากันลืมเรื่องนี้ไปเมื่อมาถึงหน้าตำหนัก ได้ยินนักพรตคนนี้เอ่ยเตือนขึ้น ทุกคนถึงเพิ่งนึกถึงเรื่องนี้ได้“อืม”ฉินเฉาก็ไม่ทำให้พวกเขาต้องรู้สึกยุ่งยาก เพราะยังไง กระบี่หยินหยางราชันย์มารของเขาก็เชื่อมต่อกับเขาอยู่แล้ว เพียงแค่คิดจะเรียกมันมาเมื่อไหร่ก็ได้ฉินเฉาปักกระบี่หยินหยางราชันย์มารลงกับพื้นตรงหน้า“จำไว้ว่าอย่าแตะต้องกระบี่ของฉัน”กระบี่มารเล่มนี้ของฉินเฉา ถ้าคนอื่นแตะต้องมันเข้า บางทีอาจจะถูกจิตมารกระบี่กลืนกินจิตใจเข้าไปก็ได้เมื่อเอ่ยเตือนแล้ว ฉินเฉาก็พาหยางถิงเดินเข้าไปในตำหนักเจิ้งหวู่ตรงหน้านี้ข้างใน มีนักพรตบรรพบุรุษสามคนที่ดูท่าจะอยู่ขั้นกายทองคำส่วนรอบๆ ยืนไว้ด้วยนักพรตวัยกลางคนหรือไม่ก็แก่ชราชายแก่เคราขาวนั่งอยู่ที่ตำแหน่งตรงกลาง“ประมุขฉินยังสบายดีนะ ตั้งแต่ที่เจอกันครั้งสุดท้าย?”ชายแก่คนหนึ่งพูดขึ้น ทำให้ฉินเฉาต้องตกใจเฮ้ย! นี่มันตาแก่ที่ดูดวงให้ตอนอยู่ตีนเขานี่หว่า!ที่แท้ชายชราคนนี้ก็คือเจ้าสำนักบู๊ตึ๊ง… ไท่ชิงเจินเหริน!“เจินเหริน คุณคือ
