นจะอยู่ที่ 10หยวนต่อขวด ยังไงก็ตาม แม้อาหารที่นั่นจะเป็นของสดใหม่ตามฤดูกาลแต่คนจำนวนมากเลือกที่จะไม่กินอะไรเลย ที่ตำหนักไท่เหอนั้น อาหารธรรมดาจะมีราคาอยู่ที่ 200 ในขณะที่อาหารเจจะมีราคาอยู่ที่ 300”“พระเจ้า…..”ฉินเฉาเอามือถูจมูก อาหารเจราคา 300 นี่มันขูดรีดกันเกินไปแล้ว“ดังนั้น คุณลูกค้าควรจะกินอาหารไปจากที่นี่จะดีกว่า พวกเรามีทั้งอาหารหูเป่ยและเสฉวน ยิ่งกว่านั้น ซุปซานเหอของเรายังมีชื่อเสียงอย่างมาก คุณลูกค้าสามารถลองได้”“ดี ขอบคุณมากเถ้าแก่”ฉินเฉาขอบคุณเถ้าแก่ของที่นี่ แล้วเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปเขาบู๊ตึ๊งตั้งอยู่ในเขตเมืองสือเหยียน นักท่องเที่ยวทั่วไปนั่งรถบัสจากเมืองสือเหยียนครึ่งชั่วโมงก็จะมาถึงเขาบู๊ตึ๊งแต่ฉินเฉาไม่ได้ไปที่เมืองสือเหยียน เพราะว่าที่นั่นตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน ทำให้ขาดสีสันของการเป็นเมืองเก่าไป ดังนั้น เขาจึงเดินทางมาที่หมู่บ้านเล็กๆ ใต้เขาบู๊ตึ๊งแทนแม้จะไม่มีตึกสูง แต่ฉินเฉาก็สัมผัสได้ถึงประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของยอดเขาอันดับหนึ่งในใต้หล้าบนถนนรอบๆ มีเพิงขายของเล็กๆ พร้อมกับพ่อค้าเร่ ฉินเฉาไม่คิดจะกินอะไร จึงได้เดินตรงขึ้นเขาบู๊ตึ๊งไป“สหายท่านนี้ มาถึงเขาบู๊ตึ๊งแล้ว คุณต้องลองชิมน˺าเซียนของเขาลูกนี้!”เดินมาได้สองก้าว ฉินเฉาก็ได้ถูกพ่อค้าไว้หนวดจิ๋มขวางทางไว้ชายหนวดจิ๋มนี้ไม่สูง ด้านข้างของเขามีเพิงเล็กๆ ที่ขายน˺าแร่ยี่ห้อ“เทียนซือเต๋า”“ขอบคุณ แต่ฉันยังไม่หิว”ฉินเฉ
