เฉาคิดว่าลิ้นตัวเองกำลังพันกัน“เป็นอย่างนี้หรอกเหรอ” ในที่สุดซูจีก็เข้าใจ จากนั้นก็ใช้สายตามองไปที่ฉินเฉาอย่างดูถูก “พูดไปแล้ว ที่แท้นายก็อยากจะ… เจ้าตัวลามก!”“แค่กๆ!” ฉินเฉาไอออกมา “พูดเหลวไหลอะไร ฉันออกจะเป็นสุภาพบุรุษ ฉันคิดว่า ที่ทำให้เธอเป็นแวมไพร์ มันออกจะไม่สะดวกในหลายๆ อย่าง”“มีอะไรไม่สะดวกที่ไหน? ฉันคิดว่าออกจะดีด้วยซ˺า?”ซูจีหมุนตัวพร้อมกับฉีกยิ้ม แล้วพูดว่า “นายดูสิ นายไม่คิดว่าฉันขาวมากหรอกเหรอ ยิ่งกว่านั้น ฉันยังไม่กลัวแสงแดดอีกด้วย บางครั้งฉันยังอยากจะกินเลือดของนายอีก ดีจะตาย”“แต่นี่จะทำให้การใช้ชีวิตไม่ปกติ…”ฉินเฉามีสีหน้าหดหู่เมื่อเห็นท่าทางซึมๆ ของเขา ซูจีก็อดไม่ได้ให้ยิ้มออกมาเธอต่อยฉินเฉาไปหมัดหนึ่ง “เอาล่ะ ไม่หลอกนายแล้ว! แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้การแพทย์พัฒนาไปถึงขั้นสามารถรักษาแวมไพร์ได้แล้วเหรอ?”“แน่นอนว่าไม่ ฉันจึงต้องมาถามมืออาชีพนี่ไง”“มืออาชีพ?”ซูจีกะพริบตาปริบๆ“อืม เธอจำหูเกอได้มั้ย เธอทำงานอยู่โรงพยาบาลนี้นี่แหละ”“หูเกอ?” ซูจีพยายามนึก แล้วก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “นายหมายถึงผีดิบสาวพันปีนั่นน่ะเหรอ?”“ใช่ ฉันจะมาถามเธอ บางทีเธออาจจะมีวิธีก็ได้”“สวรรค์ นายนี่มันโง่จริงๆ!” ซูจีบิดหูฉินเฉา “นายคิดว่าผีดิบกับแวมไพร์มันเหมือนกันหรือไง?”“ก็เกือบๆ แหละ…”ฉินเฉาปัดมือซูจีออก แล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่าชอบดูดเลือดและไม่กลัวแดดเหมือนกันหรอกเหรอ…..”“จะไปเหมือนกันได้ยังไงเล
