นเฉาทอดถอนใจ“งั้นเราก็รอเธอหน่อยแล้วกัน”ซูจีกอดแขนฉินเฉาแล้วพูด“อืม”ทั้งสองแสดงสีหน้าขอบคุณพยาบาล จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของหูเกอฉินเฉาเห็นที่กำแพงแขวนเสื้อกาวน์สีขาวไว้หลายตัว ก็อดไม่ได้ต้องทอดถอนใจ“คนทั้งหลายตอนนี้ยังคิดว่าอาชีพนี้เป็นอาชีพที่น่านับถือ”“อย่าพูดอย่างนั้น หมอดีๆ ยังมีอีกหลายคน”ซูจีเพิ่งจะพูดเสร็จ ที่ประตู ก็มีหมอชายเดินผ่านข้างหลังของเขามีชายสองคน คนหนึ่งดูแล้วสุขภาพดี เขาสวมชุดคนงาน บนไหล่ของเขาพยุงเพื่อนของเขา แต่ว่าเพื่อนของเขากลับมีสีหน้าเจ็บปวด บนหน้าผากมีเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด“คุณหมอครับ ได้โปรดเมตตา รักษาเขาก่อนเถอะครับ! ถ้าไม่รักษา แขนของเขาต้องใช้ไม่ได้จริงๆ แน่ๆ!”คนงานที่บาดเจ็บนั้น บนข้อมือของเขามีริบบิ้นสีแดงรัดแน่นอยู่“คุณต้องจ่ายค่ารักษามาก่อน เราถึงจะรักษาให้”หมอหนุ่มไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ พูดออกมาว่า “นี่ไม่ใช่การตัดสินใจของผม แต่เป็นมติของโรงพยาบาล”“คุณหมอ นี่เป็นเงินทั้งหมดของผม ให้คุณ ขอคุณรักษาเพื่อนผมด้วย!”คนงานคนนั้นหยิบแบงก์สิบออกมาปีกหนึ่ง ยื่นให้กับหมอ“ขอโทษด้วย เราไม่รับแบบผ่อนจ่าย”หมอคนนั้นไม่มองเงินพวกนั้น เขาผลักมือคนงานคนนั้นออก “รีบกลับไปเอาเงินมา ไม่อย่างนั้น แขนของเพื่อนคุณจะใช้ไม่ได้จริงๆ แล้ว”
