รก”“ครับ ศิษย์พี่ใหญ่”ไป๋ลี่หมิงค้อมหัวพูดตอบรับเขาถือกระบี่เดินเข้าไปกลางลานหิมะอย่างช้าๆ พร้อมพูดกับพวกฉินเฉาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม“ผู้น้อย ไป๋ลี่หมิง ลูกศิษย์รุ่นที่ 37 ของเขาซูซาน กระบี่นี้มีนามว่าเหมี่ยวเทียน (ดูหมิ่นสวรรค์) ! ใครจะมาตายเป็นคนแรก”“พวกเขาซูซานช่างคุยโตจริงๆ”ไป๋เจี่ยวเจียวจับกระบี่ตัวเอง อดไม่ได้ต้องพูดเหยียดออกมา“ฉินเฉา ในเมื่อพวกเขามาเพราะฉัน ก็ให้ฉันไปเป็นคนแรก!”ฝ่าเซียงก้าวออกไป แต่ก็ถูกฉินเฉาขวางเอาไว้“ฉันพูดไปแล้วว่านายเป็นพี่เขยของฉัน ในสถานการณ์อย่างนี้ ถ้าฉันไม่ปกป้องนาย แล้วฉันจะไปปกป้องใคร” ฉินเฉายิ้ม เอามือถูจมูก“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย นายก็รู้ว่าใครที่จะฆ่าฉัน”“ฉินเฉา…”“เอาล่ะ อย่าพูดเลย นายยังมีปีศาจงูของนายที่ต้องดูแลอีก นายไปไม่ได้หรอก”ฉินเฉาพูด ผลักฝ่าเซียงกลับไป พร้อมกับเดินออกมาแต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกไปนี้ ตัวเขาก็ได้ถูกชิโยะเข้ามาขวาง“นายท่าน ผู้อื่นท้าสู้ตัวต่อตัว แต่ว่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดยังไม่ขึ้นเวที แล้วทำไมนายท่านถึงต้องลงมือเองด้วย”หลังจากพูดจบ เธอก็ก้าวออกมาสองก้าว ยืนอยู่ตรงกลางลานหิมะจ้องไปที่ไป๋ลี่หมิงฝั่งตรงข้ามอย่างเย็นชา “ในนามของนายท่านฉิน ชิโยะ ลูกศิษย์ของนิกายหลัวซา ดาบในมือนามว่า สังหารภูต คนที่จะตายคงไม่ใช่ฉัน แต่ฉันสามารถส่งแกลงนรกได้”หลังจากพูดจบ มือของเธอก็เคลื่อนไหว ดาบยาวสีดำก็โผล่ออกมาจากอากาศตรงหน้าเธอ ลอยอยู่ตรงนั้
