กระบอกปืนลงช้าๆ จากนั้น เขาก็กระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์ ขับหนีไปเฉินซินคุกเข่าลงกับพื้น สีหน้าของเธอกลายเป็นเชื่องช้าไปกลีบดอกไม้ปลิวอยู่รอบกายเธอ พร้อมกับรอยเลือดฉากนี้ อย่างรวดเร็วก็ผ่านไป“คัท!”ผู้กำกับจางร้องคัท คนของกองถ่ายเริ่มยุ่งกับงานของตัวเองฉินเฉาเช็ดเลือดออกจากหน้า ลุกขึ้น เห็นรอยเลือดบนหน้าเฉินซินอดไม่ได้ ใช้มือเช็ดให้กับเธอ“ฉันเล่นเสร็จแล้ว ฉันยังน่าโง่อยู่อีกมั้ย”“ไสหัวไปเลย! นายก็ยังน่าโง่อยู่ดีนั่นแหละ!”เฉินซินออกจากบทบาทการแสดง เหลือกตาใส่ฉินเฉา แล้วยืนขึ้นเฉิงซือรีบเอาเสื้อมาคลุมให้เธอ จากนั้นก็ใช้ผ้าร้อนเช็ดหน้าให้เธอฉินเฉาไม่ได้รับการดูแลนี้ แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ เขาฉีกเสื้อที่ตัวเองใส่ออก ท่อนบนตอนนี้ เหลือเพียงเสื้อโค้ตสีดำเท่านั้น“ดี แสดงได้เยี่ยม!”หลัวชิงหลินเดินเข้ามา พร้อมกับกอดฉินเฉา “นี่มันดียิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก!”“โอ้ ฉันแสดงเป็นคนตายเก่งอยู่แล้ว”ฉินเฉาทนไม่ไหว ดึงหลัวชิงหลินเข้ามากอดหญิงสาวคนนี้ เพื่อประโยชน์ของตัวเอง ต้องเสียสละอย่างมากกอดนี้ ถือเป็นการใช้หนี้ให้แก่เธอซูจีที่อยู่อีกฝั่ง มองไปด้วยสีหน้าซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอิจฉา หรือว่ายังไง“เอาล่ะ วันนี้ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเธอต่อได้ เมื่อฉันหมดธุระแล้วฉันจะไปเยี่ยมเธอที่เมืองจงชวน”“ฉันไม่ได้อยู่จงชวน”หลัวชิงหลินเช็ดหางตา ไม่รู้ทำไม การกอดเมื่อกี้ ถึงทำให้เธอน˺าตาไหล “ฉันต้องเดินทางบ่อย”“ไม่
