ิงเทียนคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่อย่างนั้น คงไม่อาจหลอกข้ามานานกว่าห้าพันปี…..”ซวนหยวนอิงจื่อเหมือนกับกำลังคิดถึงเรื่องน่าสนใจบางเรื่อง อดไม่ได้ต้องหัวเราะออกมา รอยยิ้มนั้น เป็นรอยยิ้มที่สูงส่ง งดงามจนทำให้โลกทั้งโลกต้องหม่นหมองลง“แต่ว่าฝ่าบาท ข้ารู้สึกว่าเจ้านั่นไม่ใช่อิงเทียน”เทาเที่ยพูดออกมาอย่างสงสัย“เจ้าพูดว่าไงนะ?”ผมของซวนหยวนอิงจื่อลอยขึ้นเบาๆ พริบตานั้น แรงกดดันที่หนักหน่วงก็กดทับลงบนร่างของเทาเที่ยอสูรโบราณที่ร้ายกาจจนฉินเฉาไร้ทางตอบโต้ ตอนนี้ศีรษะกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทนไม่ไหวจนต้องคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับพูดทั้งที่เหงื่อแตกซกนั้นว่า “แม้ว่าเจ้าหนูนั่นจะมีพลังแห่งความวุ่นวาย! แต่ว่าเขาอ่อนแอเกินไป! บางทีอาจจะไม่ใช่อิงเทียนก็เป็นได้!”“เจ้ากล้าเรียกเขาว่าเจ้าหนู!”ผมของซวนหยวนอิงจื่อเปลี่ยนเป็นสีขาวดุจหิมะในพริบตาทันใดนั้น เมฆบนฟ้าก็กลายเป็นสีแดงเลือด พร้อมกันนั้นก็คำรามอย่างโกรธแค้นอสูรโบราณทุกตนมารวมตัวกัน มองไปที่เทาเที่ยอย่างกระหาย“ฝ่าบาท โปรดประทานอภัย! เทาเที่ยผิดไปแล้ว!”เทาเที่ยกัดฟัน รีบโขกศีรษะลงกับพื้น“นอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครสามารถเรียกเขาอย่างนั้นได้!”ข้างกายซวนหยวนอิงจื่อ มีคลื่นเปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนอยู่เปลวเพลิงนี้กลายเป็นมังกรตัวหนึ่ง พร้อมกับทะยานขึ้นไปบนฟ้า“เขาคืออิงเทียน! ความรู้สึกของข้าไม่เคยผิด! ต่อให้เขาจะเกิดใหม่อีกหมื่นครั้ง หรือเปลี่
