้ “ไตแก่ ๆ ของคุณ ใครจะมาซื้อ! ฝรั่งเศสอะไรนั่นช่างมัน ต่อให้เสี่ยวมินเรียนที่มหาลัยในเมืองหลวงก็เรียนได้เหมือนกัน”“โอ้…” ลุงใหญ่ถอนหายใจซ˺า ๆ ทันใดนั้นเอง บรรยากาศในห้องก็กลายเป็นหดหู่ฉินเฉาจึงได้เปิดปากพูด “ป้าครับ ป้ารองพูดถูกแล้ว เสี่ยวมินต้องไปฝรั่งเศส”“เสี่ยวโชว แก…”“ป้าครับ ป้าวางใจ ค่าเล่าเรียนของเสี่ยวมินทั้งหมด ให้ผมจัดการเอง จะว่าไปหลานสาวคนนี้ของผม ก็เป็นความภาคภูมิใจของตระกูลฉินเรา!”“หุ!”ฉินเซวียนที่กำลังเล่นไอแพดอยู่อีกด้านหลุดหัวเราะออกมาป้ารองของฉินเฉาก็เอามือปิดปาก กลั้นหัวเราะจนน˺าตาไหล“โอ๊ยขำ เด็กของน้องสามช่างขี้โม้จริง ๆ แกรู้มั้ยว่าไปเรียนฝรั่งเศสต้องใช้เงินมากแค่ไหน ไม่ใช่ห้าพันนะ”“เสี่ยวโชว ป้าขอบใจในความตั้งใจของเรามากนะ แต่ต้องขอปฏิเสธ”ป้าใหญ่ตบมือฉินเฉาเบา ๆ “เงินที่ต้องใช้สามแสน! สามแสนเลยนะ ป้ากับลุง และพี่ชายของแก เงินมากขนาดนี้ ในชีวิตยังไม่เคยเห็นเลย”“แม่ ไม่ต้องห่วง ผมจะหาวิธีเอง”พี่ชายของฉินเฉาที่เงียบมานาน ในที่สุดก็เปิดปากขึ้น“หาวิธี? แกจะไปหาเงินมาจากไหนตั้งสามแสน!”ป้าใหญ่ตำหนิในตอนนี้ ป้าใหญ่พูดออกมาด้วยน˺าเสียงเบา ๆ ว่า“ให้เสี่ยวมินเรียนในมหาลัยในเมืองหลวงนั่นแหละ… เด็กคนอื่นแค่มหาลัยในเมืองหลวงยังเข้าไม่ได้ แค่นี้ก็ทำให้ตระกูลฉินเรามีหน้ามีตาแล้ว”“ใช่ เสี่ยวมิน เด็กนั่นทำดีแล้ว…” ป้าใหญ่ถอนหายใจต่อฉินเฉาอยากจะพูดอะไร แต่ทันใดนั้น ประตูห้องพลั
