มหาลัยระดับสามมากกว่าหนึ่งหมื่นต่อปีดังนั้น ครอบครัวของเขาจึงไม่สามารถซื้อบ้านได้ จึงได้มาอยู่ด้วยกันกับปู่และย่า พร้อมกับดูแลพวกท่านไปด้วยฉินเฉามองลานบ้านตัวเองแล้วถอนหายใจตัวเขาตอนนี้มีเงินแล้ว ควรจะซื้อบ้านดี ๆ ให้พ่อกับแม่อยู่“อะไรกันเนี่ย เสี่ยวโชวใช่หรือเปล่า กลับมาแล้วเหรอ!” (เสี่ยวโชวแปลว่าเกย์ควีน)ป้าของเขาที่กำลังตากผ้าปูที่นอนอยู่เห็นฉินเฉาเดินมาแต่ไกล ก็ร้องทักออกมา“… ป้า… บอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกชื่อตอนเด็กผม….. ผมโตแล้วนะ”“ทำไมจะเรียกไม่ได้”ป้าของเขามีอายุมากกว่า 30 ปี เธอเพิ่งมาอาศัยอยู่ที่นี่หลังจากหย่าร้างจากสามี เมื่อเธอเห็นฉินเฉาก็อดไม่ได้ยิ้มออกมา “ต่อให้แกจะบอกว่าโตแล้ว แต่ในสายตาป้า แกก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี! แล้วก็ ชื่อของแกก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร เสี่ยวโชว เสี่ยวโชว น่ารักดีออก”“ป้า… ถึงป้าจะคิดว่าน่ารัก แต่ผมไม่น่ารักด้วยหรอกนะ…”“เจ้าเด็กนี่ ยังดูตลกเหมือนเด็ก ๆ ไม่มีผิด”ป้าของเขาที่กำลังตากผ้าปูที่นอน เห็นในมือฉินเฉาถือถุงอยู่ก็รีบพูดออกมา “โอ้ แกซื้ออะไรมาล่ะนั่น?”“ของขวัญเสี่ยวมินน่ะครับ” ฉินเฉาพูด “ปีที่แล้วไม่ใช่ว่าเสี่ยวมินสอบเข้ามหาลัยในเมืองหลวงได้หรอกเหรอ ในตอนนั้นผมเพิ่งจบ ไม่ได้กลับบ้าน ไม่มีของขวัญให้ ดังนั้นตอนนี้จึงได้ซื้อมาให้เธอน่ะครับ”“งั้นก็รีบเอาไปให้เธอ ตอนนี้เสี่ยวมินคงจะอยู่ในห้องนั่งเล่น”ป้าของเขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เมื่อกี้นี้เธอเพิ่งจะ
