ฉินเฉา และ ฝ่าเซียงเดินตัดถนนมาเจ็ดแปดสาย สุดท้ายก็เข้ามาถึงซอยแคบ ๆ ซอยหนึ่ง“นายอยู่ที่นี่เหรอ?”“อยู่ข้างหน้านี้แล้ว” ฝ่าเซียงลูบหัวเขา พร้อมกับผายมือเข้าไปในซอยมืด ๆ ตรงหน้าฉินเฉาเดินตามเขาไป มองเห็นแผ่นป้ายสีแดงขนาดใหญ่“หอพัก”“เชี่ย คงไม่ใช่หรอกนะ!”ฉินเฉากลืนน˺าลาย “นายกับไป๋เจี่ยวเจียว พักอยู่ในหอพักเล็ก ๆ นี้จริง ๆ เหรอ?”“ใช่ พวกเราไม่มีเงิน…”ฝ่าเซียงลูบหัวด้วยความละอาย “ที่นี่ถูกดี แต่ฉันก็แทบจะจ่ายค่าเช่าไม่ไหว ฉันไม่มีวิธีหาเงินทางอื่นนอกจากไปทำงานที่สถานี หลังจากจ่ายค่าห้องเดือนหน้าแล้ว ฉันว่าจะเปลี่ยนงาน ไม่ทำงานที่สถานีแล้ว”ฉินเฉาตบไหล่ฝ่าเซียง แล้วพูดว่า “สหาย ฉันเข้าใจความรู้สึกนี้ดีเรื่องอื่นไว้ว่ากันทีหลัง เรื่องบ้านนี่ให้ฉันจัดการเอง”“จะทำแบบนั้นได้ยังไง” ฝ่าเซียงส่ายหัว “ฉันมีมือมีเท้า ยังสามารถทำงานได้ ทำไมจะต้องให้นายมาช่วยด้วย”“ที่นายพูดก็ถูก” ฉินเฉารู้ว่าฝ่าเซียงเป็นคนดื้อคนหนึ่ง แต่เขาก็มีวิธีของเขา เขาจะใช้วิธีค่อย ๆ พูดถึงเรื่องของไป๋เจี่ยวเจียวแทน “นายทนได้ แล้วนายไม่คิดถึงไป๋เจี่ยวเจียวเหรอ? เธอเป็นผู้หญิง ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาหลายร้อยปี ตอนนี้ยังต้องมาอดทนลำบากกับนายอีก ฝ่าเซียง… จางเซียง นายไม่อาจเห็นแก่ตัวเพียงเพราะความดื้อรั้นของนายได้นะ!”“นี่…”คำพูดของฉินเฉาทำให้ฝ่าเซียงตกอยู่ในสภาพพูดไม่ออก“ยิ่งกว่านั้น ภรรยาของฉันยังเป็นศิษย์น้องของนาย ถ้าซูจี
