ดก็เช้าแล้ว มาถึงเมืองจิงหยางที่ไม่ได้เห็นมานานจิงหยางเป็นเมืองที่ทำเหมืองเป็นหลัก เมื่อมาถึงที่นี่ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝุ่นสีเทา ถ้ามาที่นี่ด้วยเครื่องบินล่ะก็ จะเห็นว่าท้องฟ้าของเมืองจิงหยางนี้ ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหลังจากที่ไม่ได้กลับมาหลายปี นอกจากบางตึกที่สร้างใหม่แล้วอื่นๆ ล้วนแล้วแต่เหมือนเดิมสถานีจิงหยางยังคงสกปรกและวุ่นวายเช่นเดิมเหล่าคนงานหลายคนที่ใส่เสื้อหนาวราคาถูก ผู้โดยสารทั้งขาไปและขามา เหล่าคนงานหาเงินโดยการช่วยยกสัมภาระ“รู้สึกว่าที่นี่อุ่นกว่าเมืองซู่หนาน” เมื่อลงมาจากรถไฟ ซูจีที่ตื่นเต็มตา ยืนอยู่ในสถานีรถไฟจิงหยาง มองไปที่ผู้คนข้างนอก แล้วพูดขึ้น“แน่นอนอยู่แล้ว ที่นี่เป็นเมืองที่ทำเหมืองถ่านหิน ยิ่งกว่านั้น เมืองซู่หนานยังอยู่ติดแม่น˺า เป็นธรรมดาที่จะต้องหนาวกว่าอยู่แล้ว”ในมือของฉินเฉากำลังลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของซูเฟยของของเขาและซูจีนั้น แน่นอนว่าอยู่ในแหวนเก็บของอยู่แล้ว“คุณครับ ต้องการคนช่วยถือกระเป๋ามั้ยครับ?”คนงานเดินเข้ามา ถามอย่างสุภาพ“ไม่ต้อง ฉันคนเดียวก็พอ”ฉินเฉาโบกมือคนงานก็ไม่พูดอะไร เดินจากไป เขาเดินกลับไปที่กำแพง นั่งยองๆกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ“มีอะไรเหรอ ไม่ได้งานเหรอ?”“โอ้ ไม่ได้น่ะสิ งานเดี๋ยวนี้หายากจริงๆ เจ้าคนนอกนั่นไม่รู้ว่ามาจากไหน ทั้งแข็งแรง แถมราคาก็ไม่แพงอีก ทำให้หลายคนต่างมองหาแต่เขา ทำให้ธุรกิจของเราซบเซาลง”“แม่ง ไอ้เด็กนั่นมันจะมากไปแล้ว
