รถไฟกลับเมืองจิงหยางปีนี้หาซื้อตั๋วได้ยากเป็นพิเศษ เพราะมีคนกลับด้วยรถไฟเยอะ ทำให้ระบบรถไฟแทบจะเป็นอัมพาตฉินเฉาใช้อำนาจของตน สุดท้ายก็คว้าตั๋วนั่งมาได้สามที่เมื่อมองไปยังโบกี้ที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอับอาย เมื่อต้องนั่งอยู่ต่อหน้าสาวงามทั้งสอง“ ต้องขอโทษจริง ๆ ที่จิงหยางไม่มีสนามบิน ทำให้คุณหนูทั้งสองต้องมานั่งรถไฟอย่างนี้”“ไม่เห็นจะเป็นไร ใช่ว่าไม่เคยนั่งรถไฟมาก่อนซะหน่อย”ซูเฟยยิ้ม “ จำได้ว่าตอนนั้นครอบครัวยังยากจนอยู่ ฉันแบกกระเป๋าเดินทางขึ้นรถไฟมาที่เมืองจิงหยาง เพื่อมาหาซื้อเสื้อผ้าเอาไปขาย จำได้ว่าตอนนั้นคนยังเยอะกว่านี้นะ ”“ตอนนั้นพี่ลำบากมาก!” ซูจีอดไม่ได้จับมือพี่สาวของเธอ “ ตอนนี้ดีขึ้นมาก พี่ควรจะปล่อยวางความกังวลลงได้แล้ว”“ มีน้องสาวอย่างเธอ ฉันจะไปวางใจได้ยังไง!”ซูเฟยบีบแก้มน้องสาวของเธอสองศรีพี่น้องที่งดงามนี้ ทำให้ผู้โดยสารรอบ ๆ พากันกลืนน˺าลายสามารถเจอสาวงามที่ช่วยให้กระปรี้กระเปร่าบนรถไฟนี้ได้ ต่อให้ต้องเบียดกันจนเหนื่อย ก็ไม่คิดมากแล้ว“รู้สึกขายหน้าจริง ๆ” ฉินเฉารู้สึกไม่ดี “ ครั้งหน้าผมว่าเราขับรถกลับจิงหยางดีกว่า”“ฮึ่ม! ขึ้นรถนายงั้นเหรอ ฉันกลัวว่านายจะขายพวกเราสองพี่น้องมากกว่า!” ซูจีถลึงตาใส่ฉินเฉาอย่างมีชีวิตชีวา คนรอบ ๆ คิดในใจ มาขายให้ฉันนี่ มาขายให้ฉันต่อให้ต้องสูญเสียทุกสิ่งไป บิดาก็จะซื้อให้ได้“นี่ไม่อาจโทษนาย” ซูเฟยยิ้มอย่างเข้าใจ
