“ซูจี! ศิษย์พี่!”ฉินเฉาตกใจรีบตะโกน“วางใจน่า พวกเธอไม่เป็นไร” หลัวเต๋ออดไม่ได้ บอกเขาคำหนึ่ง“พวกเธอกลายมาเป็นพลังของเจ้าชั่วคราว เมื่อเจ้าสู้จบเมื่อไหร่ พวกเธอก็จะกลับมา!”หลังจากพูดจบ หมัดขวาของฉินเฉาก็ต่อยเข้าที่หน้าของตัวเองเจ็บจนต้องกัดฟัน“เจ้าโง่ ยังไม่รีบอีก! อยู่ในสภาพนี้ มันผลาญลมปราณไปเยอะนะ!”ที่ข้างหูของเขาเหมือนกับได้ยินเสียงของซูจีดังมาเขามองไปที่มือทั้งสองข้างของเขาด้วยความประหลาดใจ เห็นว่ามีถุงมือสีขาวที่เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปสวมอยู่ถุงมือคู่นี้ให้ความรู้สึกสูงส่งและอบอุ่นแก่เขา“คชสารปีศาจเก้าเร้นลับ รวมร่าง…”เมื่อคิดตามตรรกะ เขาก็เรียกสิ่งมีชีวิตขั้นที่ห้าออกมาบนถุงมือของฉินเฉาเปล่งแสงสีขาวขึ้นในจังหวะนี้ตัวเขารู้สึกได้ถึงพลังของเขาที่เพิ่มขึ้นถึงขีดสุดความรู้สึกไร้เทียมทานเหมือนตอนอยู่โตเกียวกลับมาที่ร่างของเขาอีกครั้งเขายืนอยู่ที่ขอบดาดฟ้ามองลงไปที่สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นั้น พลางคิดว่าตอนนี้ อัศวินแห่งโทสะนี้ ดูกระจ้อยร่อย ทั้งยังเปราะบางเปรี้ยง!ฉินเฉาเหยียบไปที่พื้นเบา ๆ ตึกสูง 12 ชั้นนี้ เริ่มจากดาดฟ้าก็เริ่มเกิดรอยแยกแตกลงไปเขากระโดดลงมาไล่ตามรอยแตกนี้ พุ่งเข้าใส่อัศวินแห่งโทสะตูม!อัศวินแห่งโทสะเห็นฉินเฉาลงมาจากอากาศ ทันใดนั้นก็เหวี่ยงค้อนยักษ์ใส่เขาทันทีฉินเฉายื่นมือออกไป ปะทะกับค้อนยักษ์นั้นด้วยมือเปล่า“อ่อนมาก!”มือของเขาทำการคว้าค้อนยักษ์จากมือของอัศวินแห่งโทสะจากนั้
