ื่อหัวขาดออกชีวิตของอัศวินแห่งโทสก็จบสิ้นปีกขาวดำชูขึ้นสูงเปลวเพลิงขาวดำเผาร่างของมันไม่หยุด พริบตา ยักษ์ร้ายก็เหลือเพียงแค่ขี้เถ้าแม้แต่หัวของมันที่อยู่ในมือฉินเฉาก็กลายเป็นเศษฝุ่นปลิวไป“เจ้าคนนอกรีต บัดซบ…”อาร์กัสที่ยืนอยู่ที่มุม สวมหมวกผ้าคลุมให้ตัวเอง พร้อมกับเริ่มหลบหนี “อีกไม่นาน ฉันจะฆ่าแก!”เมื่อฉินเฉาจัดการอัศวินแห่งโทสะแล้ว เขาก็เตรียมตัวจะหนี เมื่อมีตำรวจพุ่งเข้ามา“คนตรงนั้นน่ะ อย่าขยับ ยกมือขึ้น!”ครั้งนี้ผู้นำก็คือเซี่ยจวินเขาพาตำรวจมากลุ่มหนึ่งยกปืนขึ้น เล็งมาที่ฉินเฉาแล้วสั่งให้เขามอบตัวแต่ฉินเฉากลับยิ้มให้เขา จากนั้นก็โบกมือแล้วก็กระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี พร้อมกับหายไปโดยไม่เหลือร่องรอยเซี่ยจวินมองไป ตำรวจใหญ่นายนี้ ลืมแม้กระทั่งจะลั่นไกเขามองไปที่ตึกที่พังทลายตรงหน้า ในใจก็พลันรู้สึกยุ่งยากนี่มันเรื่องผีสางอะไรกัน!ส่วนคนที่อยู่รอบ ๆ หลังจากหายตกตะลึง ก็พากันร้องออกมาวุ่นวาย“สวรรค์ คนนั้นเป็นใครกัน ร้ายกาจมาก!”“ไอดอล นี่คือไอดอลของฉัน!”“นี่ฉันกำลังฝันอยู่หรือไงกัน…”ฉินเฉาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาทิ้งเซี่ยจวินไว้ข้างหลังแล้ว จะมีเรื่องวุ่นวายอะไรบ้าง พริบตา เขาก็บินมาไกลมาก บินมาถึงริมฝั่งแม่น˺านอกเมืองเพราะว่ามีบางสิ่งที่ควรเผชิญหน้า และต้องเผชิญพรึบ!เมื่อมาถึงริมแม่น˺า ถุงมือที่สวมอยู่ก็เปล่งแสงพร้อมกับมีลำแสงสองสายแยกออกไป แล้วกลับคืนสภาพเดิม“ฉินเฉา นายร้ายกาจมาก!”ซ
