“อาร์กัส ฉันว่าฉันไม่ได้เชิญนายมานะ”ฉินเฉามองไปที่ชายตรงหน้าในชุดนักบวช หัวหน้าผู้ตัดสินสีแดงด้วยสีหน้าเย็นชา“ฉันมาที่นี่ตามประสงค์ของพระเจ้า”เบื้องหลังของอาร์กัสยืนไว้ด้วยชายในชุดสูทสีดำสี่คน มองไปที่กลิ่นอายของพวกเขา ดูท่าทางว่าพลังของพวกเขาไม่ได้อ่อนแอ แต่ฉินเฉาก็ไม่ใส่ใจ เพราะตอนที่เขาไปที่วิหารเซนต์ปีเตอร์ ต่อให้อัศวินเทมพลาร์ออกมา ฉินเฉาก็ยังไม่กลัว“แต่ว่าน่าเสียดายที่ฉันไม่ใช่พระเจ้า ดังนั้น ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย”ฉินเฉาโบกมือ แสดงอาการขับไล่พวกเขา“กลับไปซะ ไปซื้อตั๋วเครื่องบินกลับวาร์ติกันของพวกนายได้แล้ว”“เจ้านอกรีต แกคิดว่าพวกเราเสี่ยงมาไกลถึงพื้นที่ตะวันออกนี่แล้วจะกลับไปมือเปล่าอย่างงั้นเหรอ?”อาร์กัสยิ้มแสยะอย่างดูถูก “ยิ่งกว่านั้น ที่ฉันมาที่นี่ไม่ใช่เพราะแกแต่เป็นเธอ!”เมื่อเขาพูดจบ เขาก็ชี้นิ้วไปที่ซูจีที่ยืนอยู่ข้างหลังฉินเฉา“แกบ้าไปแล้วหรือไงถึงได้มาถามหาแฟนของฉัน?”ฉินเฉาคว้าคอเสื้ออาร์กัสเข้ามา พูดใส่หน้าของเขาอย่างชั่วร้ายว่า“แก ถ้ากล้าแตะเธอแม้แต่เส้นผมล่ะก็ บิดาจะทำให้แกไปเจอกับพระเจ้าของแก!”“สามหาว!”ชายฝีปากหนาที่ยืนอยู่ข้างหลังอาร์กัสพลันตะโกนออกมา “กล้าดียังไงถึงได้ลบหลู่ท่านหัวหน้าผู้ตัดสิน!”เขาพูดพร้อมกับยื่นมือขวาออกมาในมือของเขาพลันมีแสงสีเงินเปล่งออกมาฉินเฉารู้สึกว่ามีพลังกระแทกเข้ามาขวางร่างของเขาไว้ ทำให้เขาต้องปล่อยคอเสื้ออาร์กัส พร้อมกับดึงซูจีถอยกลับไป
