ว่านายกลัว!” ซูจีใช้เท้าที่เหยียดอยู่นั้น ถีบฉินเฉา “พูดไปว่า ถ้านายโกหกล่ะก็ ขอให้นกเขาของนายไม่ขัน! ต้องเป็นขันทีตลอดชีวิต!”“ฉัน ฉัน… เอิ่ม..” ฉินเฉาแทบเป็นลม“ไม่สาบานอย่างงั้นเหรอ? ถ้าไม่สาบานก็ไม่เล่น!”“เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันจะสาบาน! ฉัน ฉินเฉา ถ้าโกหกล่ะก็ ขอให้นกเขาของฉันไม่ขัน เป็นขันทีไปตลอดชีวิต… พอใจยัง!”“ดี ต่อไปตาฉัน” ซูจีชูสามนิ้วพร้อมกับฉีกยิ้ม “ถ้าฉัน ซูจีโกหกล่ะก็ขอให้สามีของฉันนกเขาไม่ขัน เป็นขันทีตลอดชีวิต”“เชี่ย! ไม่ยุติธรรมเลย!”ฉินเฉาอารมณ์ขึ้นทันที “เธอสาบานอย่างนี้ได้ยังไง เปลี่ยนใหม่เดี๋ยวนี้! ทำไมไม่ว่าฉันจะโกหกหรือไม่ก็ต้องทำให้ฉันเป็นขันทีด้วย!”“เปลี่ยนใหม่? หรือว่านี่ยังไม่ร้ายกาจพอ?”“ร้ายกาจ ร้ายกาจเกินพอเลยล่ะ! แต่ว่าที่ร้ายกาจน่ะ มันร้ายกาจกับฉัน!”เห็นท่าทางกัดฟันของฉินเฉา ซูจีก็ยักไหล่ “งั้นเปลี่ยนก็ได้ แต่ว่า…จะเปลี่ยนเป็นอะไรดี…”“เธอสาบานว่า ถ้าเธอโกหกล่ะก็ ขอให้หน้าอกของเธอเล็กข้างใหญ่ข้าง!”“ฉินเฉา นายเอาอะไรคิด ถึงจะให้ฉันสาบานอย่างนั้น!”“สำหรับเธอ มันก็ต้องเล่นอย่างนี้แหละ!”“แต่ แต่ว่า… นายไม่รักฉันแล้วเหรอ…”“ทำไมจะไม่รัก! รีบสาบานได้แล้ว!”“ฉินเฉา! ฉันเกลียดนาย!” เพื่อที่จะรับประกัน ซูจีจึงได้แต่สาบาน“ถ้าฉันซูจีโกหก ขอให้หน้าอกของฉัน… เล็กข้าง… ใหญ่ข้าง…”“โอ้ ต้องอย่างนี้” ในที่สุดฉินเฉาก็ยิ้มออกมา“มาเริ่มกันเถอะ เลดี้เฟิร์ส ฉันให้เธอถามก่อน!”ซูจีลดนิ
