ัก ในที่สุดสายตาของซูจีก็พลันเป็นประกายเธอถอดหูฟัง ต่างหูรูปกระต่ายน่ารัก ๆ ส่ายไปมา พร้อมกับโบกมือออกไป“อยู่นี่ ฉันอยู่นี่!”นายน้อยเการีบหันไปดูด้วยสีหน้าไม่พอใจทันทีพระเจ้า เขาก็คิดว่าจะเป็นนายน้อยที่ไหนซะอีก ที่แท้ก็ขี่จักรยานเก่า ๆ มาดูจากเครื่องแบบของเขา ดูท่าจะเป็นยาม“โทษที ฉันมาสาย!”ฉินเฉาปั่นมาอย่างบ้าคลั่ง เพราะว่าบนถนนเต็มไปด้วยหิมะ ทำให้มาไม่ตรงเวลา“วันนี้หิมะตกหนัก ฉันจะยกโทษให้นายครั้งหนึ่ง”ในตอนนี้ ซูจีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอวิ่งเข้าไปกอดเอวฉินเฉาจากนั้นก็นั่งซ้อนท้ายเขา แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ฉันอยากกินมะเขือเทศผัดไข่ที่นายทำ”“อืม โอเค”“ซูจี อย่าเพิ่งไป! รอก่อน!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็รู้สึกว่า เหมือนทั้งสองคนอยู่บ้านเดียวกันนายน้อยเกาพลันกังวลขึ้นมา ถือดอกไม้วิ่งเข้ามาอย่างไว“เพื่อนเหรอ?” ฉินเฉาชำเลืองมองเขา“ไม่ใช่ เพิ่งเจอวันนี้ เขาเข้ามาตื๊อฉันเมื่อเช้า”ซูจีบุ้ยปาก “เพราะว่านายมาไม่ตรงเวลา ทำให้ฉันต้องอยู่กับเจ้านั่นครึ่งค่อนวัน เหนื่อยแทบตาย”“อย่าโกรธเลยนะ เย็นนี้ฉันจะทำไข่คนให้เธอทาน”“ตายซะ ฉันไม่ใช่หมู”“นี่” ฉินเฉายิ้ม จากนั้นก็หันหัวไปพูดกับนายน้อยเกา “เพื่อน มีอะไรก็รีบพูด ฉันต้องรีบกลับบ้านกับภรรยาเพื่อทำอาหาร”“นายรู้มั้ยว่าคนที่นั่งซ้อนท้ายนายเป็นใคร?”นายน้อยเกาเดินเข้ามา พร้อมกับถามอย่างเย็นชา“รู้สิ ก็ซูจี ภรรยาฉัน” ฉินเฉาบอกว่าซูจีเป็นภรรยา ทำให้ซูจีที่กอ
