ไม่นับว่าเป็นอะไร”หลี่เต๋อหวังในตอนนี้ทำตัวเป็นคนดีที่ทำเพื่อประเทศชาติฉินเฉาหัวเราะในใจ จิ้งจอกเฒ่านี่ เป็นคนทรยศแท้ ๆ แต่กลับทำเหมือนไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอย่างไรก็ตาม เขาก็ได้ฝังเพลิงหยินเก้าเร้นลับเข้าไปในร่างของตาเฒ่านี่เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่รอเวลาที่เพลิงหยินนี้จะปะทุขึ้น เผาทำลายขยะสังคมชิ้นนี้ให้สิ้นซากนี่สิ ถึงจะเป็นการทำเพื่อประเทศชาติอย่างแท้จริง“ดูเหมือนว่าเราคงต้องรอความช่วยเหลืออยู่ที่นี่”หลี่เต๋อหวังเรียกพยาบาลประจำตัวทั้งสองมาช่วยพยุงเขาไปนั่งที่เก้าอี้ที่เฉินตงเหลือทิ้งไว้“เครื่องสื่อสารพังไปแล้วครับ” ทหารรายงานข่าวร้ายให้ฟัง“โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ”หยางลี่หยิบไอโฟนสี่ของเธอออกมาดู แล้วบุ้ยปาก“เราคงไม่หิวตายอยู่ในทะเลทรายนี่ใช่มั้ย…”เล่ยจื่อหน้าซีด“เร็ว หาวิธีเร็วเข้า!” หลี่เต๋อหวังก็หน้าเสีย แม้จะไม่สามารถขโมยตราประทับจักรพรรดิหยกมาได้ เขาก็ไม่อยากตาย!“ไม่ต้องหรอก” ฉินเฉาโบกมือแล้วพูด “เรามีเครื่องบินอยู่”“ไม่ใช่ว่ามันพังไปแล้วหรอกเหรอ?”หวู่ถงเอ่ยปากพูด “หรือว่าตัวแทนพิเศษฉินมีวิธีซ่อมเครื่องบินอย่างงั้นเหรอคะ?”“แน่นอนว่าไม่”ฉินเฉายักไหล่ แล้วผายมือไปทางชี “แต่เธอมี”“ฉัน?” ชีไม่เข้าใจ“เอาล่ะ ไม่ต้องเดาแล้ว” ฉินเฉาเรียกหาหยานจื่อ มันบินเข้ามาที่มือเขา“หยานจื่อ เหนื่อยแกแล้ว ช่วยเข้าไปสิงซากเครื่องบินลำนั้นหน่อย”“หา?” หยานจื่อพูดอย่างไม่พอใจ “ไม่ใช่ให้โจมตี แต่ให้ฉันสิงเ
