เฉาชูกระบี่หยินหยางราชันย์มารขึ้น กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่เต็มอยู่บนฟ้าก็พลันถูกดูดเข้ามา ราวกับมังกรกระบี่ รวมเข้ากับกระบี่หยินหยางราชันย์มารเขาลงมาที่พื้น หมุนตัวเดินไปทางหู่ชิงอย่างช้าๆเฉินตงกับพวก ฉวยโอกาสหนีไปแล้ว แต่คนของพันธมิตรปีศาจพวกนี้ ไม่รู้ทำไมยังไม่หนีไปอีก“ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่”ฉินเฉามองไปที่หู่ชิง “ดูท่า คงจะเตรียมตัวตายกันสินะ”“ไม่ ฉินเฉา ฉันรู้ว่านายแข็งแกร่งมาก ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาย แต่นายฆ่าฉันไม่ได้”หู่ชิงไม่ใช่คนโง่ เธอรีบโบกมือ “ฉันไม่สู้แล้ว อีกทั้งนายยังทำร้ายคนของฉัน ถือว่าหายกัน”“ฉันก็ไม่ต้องการสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็นเหมือนกัน”ฉินเฉาเก็บกระบี่หยินหยางราชันย์มารกลับ “เธอมีแค่โอกาสนี้โอกาสเดียวเท่านั้น ถ้าครั้งหน้า เธอยังลงมือกับฉันอีก อย่ามาโทษว่าฉันใจร้าย ต่อให้สุดหล้าฟ้าเขียว ฉันก็จะตามไปกำจัดเธอ”ฉินเฉารู้สึกสับสนอยู่ในหัว เขาคิดอยู่เสมอว่า ตัวเขาได้ลืมใครบางคนไป“งั้นคงต้องขอโทษผู้ทรงเกียรติฉินแล้ว….” หู่ชิงมีสีหน้าซับซ้อน“เมื่อเป็นอย่างนี้ พันธมิตรปีศาจก็จะไม่ลงมือกับผู้ทรงเกียรติฉินอีกตอนนี้ พันธมิตรปีศาจของเราได้รู้แล้ว ว่าผู้ทรงเกียรติฉิน คือประมุขนิกายหลัวซาอย่างถูกต้อง จากนี้ไป เราจะเรียกคุณว่า ประมุขฉิน”“ฟังแล้วแสลงหูชอบกล…” ฉินเฉาโบกมือ “เรียกแค่ฉินเฉาก็พอใช่แล้ว ก่อนจะไป ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ”“ประมุขฉินโปรดบอก”“ใครจ้างเธอมา”“ในเมื่อประมุขฉินตอนน
