ในมือของราชาซากศพก็ไม่มีร่างของหู่หลี่ลี่อยู่แล้ว“ท่านผู้นำพันธมิตร ขอโทษด้วย ข้ามาสาย!”ชายผอมบาง ขายาว ยืนอยู่ด้านข้างหู่ชิง พร้อมกับปล่อยหู่หลี่ลี่ลง“กวงหลาง เจ้ามาแล้วเหรอ!”จิ่วเทียนวางร่างเฮยเหวินลงกับพื้น พร้อมกับตะโกนด้วยความโกรธว่า “ข้าก็คิดว่าเจ้ากลัวจนหนีไปแล้ว!”“ อย่ามาพูดเหลวไหล!” ดวงตาของกวงหลางเปล่งแสงสีดำออกมาเขาตบขาของเขาแล้วพูดแย้งว่า “ข้าต้องไปส่งเจ้าตาเหยี่ยวนั่นในที่ปลอดภัย! ทะเลทรายนี้ก็ใหญ่มาก ข้าวิ่งเหนื่อยแค่ไหนเจ้ารู้มั้ย!”“เอาล่ะ อย่าทะเลาะกัน”หู่ชิงทำลายบรรยากาศ แล้วพูดว่า “นิกายเหยียนลั่วทรยศพันธมิตรปีศาจของเรา ถึงเวลาลงโทษพวกมันแล้ว”“อย่างแกน่ะเหรอ?” เฉินตงหัวเราะเยาะ “กับลูกน้องไร้ประโยชน์ของเธอ?”“ฮิฮิ เมื่อผู้หญิงขับไล่ความกังวลออกไปแล้วน่ะ น่ากลัวนะ” หู่ชิงยิ้มออกมา
