ฉินเฉายื่นมือออกไป ตบเข้ากับลำแสงสีทองที่ยิงมาก“มีพื้นฐานฝึกตนอยู่แค่ขั้นความสามารถเทวะก็กล้ามาหาเรื่องฉัน?”การโจมตีระดับนี้ ฉินเฉาไม่สนใจ“ฉันรู้ว่าผู้ทรงเกียรติฉินย่อมต้องร้ายกาจ” ชายจมูกเหยี่ยวยิ้ม“แต่ผู้ทรงเกียรติฉิน อย่าได้ดูถูกพวกเราไป”หลังจากพูดจบ เขาก็เริ่มการโจมตียกที่สองทั่วทุกที่เต็มไปด้วยลำแสงสีทองนับไม่ถ้วน ถูกยิงมาฉินเฉาไม่สามารถปล่อยให้ลำแสงพวกนี้ผ่านร่างเขาไปได้ เพราะร่มชูชีพของเล่ยจื่ออยู่ข้างหลังเขา ถ้าพลาดไป ตัวเขาคงยากจะจัดการเมื่อถึงเวลา เล่ยจื่อร่วงลงไป ตัวเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะสู้กับผู้ฝึกตนอสูรนี้“ฝ่ามือวัชระโพธิสัตว์!”ฉินเฉาเรียกใช้สมบัติระดับปฐพีของเขา ฝ่ามือสีทองขนาดยักษ์ก็ได้โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า ขวางอยู่ตรงหน้าฉินเฉาราวกับกำแพงฝ่ามือนี้ยาวกว่าร้อยเมตร ปิดฟ้า ป้องกันลำแสงสีทองที่ยิงมาราวกับห่าฝนนี้ไว้“ฉินเฉา เอ๊ย ฉินเฉา แกสามารถปกป้องตัวเอง ปกป้องพวกพ้องแต่สามารถปกป้องคนที่อยู่ที่นี่ได้ทุกคนหรือเปล่า?”ชายจมูกเหยี่ยวพูดจบก็เล็งธนูไปทางเฟิงเสี่ยวรั่ว“บัดซบเอ๊ย!”ห่าลำแสงเพิ่งจะพ้นไป ฉินเฉาก็ต้องทะยานไปหา เฟิงเสี่ยวรั่วขวางอยู่ตรงหน้าเธอ รับห่าลำแสงนี้ไว้ยังไงก็ตาม ร่มชูชีพของเฟิงเสี่ยวรั่วก็ถูกยิงจนพรุน ทำให้ตัวเธอร่วงลงไป“ชี มาช่วยหน่อย!”เฟิงเสี่ยวรั่วที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉา ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นฉินเฉาไม่มีเวลาอธิบายให้เธอฟัง ได้แต่ใช้ลมปราณของตัวเอ
