าบิดาคนนี้ไปด้วยอย่างงั้นเหรอ?“รัฐมนตรี ไม่ดีแล้วครับ!” ทหารรายงานข่าวร้ายออกมา“เครื่องยนต์สองเครื่องของเครื่องบินได้รับความเสียหาย! แม้ว่าจะยังบินได้ แต่ แต่…”“แต่อะไร รีบพูดสิ!”หลี่เต๋อหวังคำรามออกมา“แต่ถังน˺ามันเกิดรอยรั่ว! พวกเราต้องโดดร่มแล้วครับ”“ดะ โดดร่ม?”หลี่เต๋อหวังตัวสั่นสายลับอื่น ๆ และทหารยังดี แต่เหล่าพยาบาลกลับพากันตัวสั่นเทา ตัวหลี่เต๋อหวังเองก็เช่นกัน“โดดร่ม!” สายตาของหยางลี่เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น“เยี่ยม โดดร่ม น่าตื่นเต้นจริง ๆ !”เหตุผลที่สาวน้อยนางนี้ไม่กลัว เป็นเพราะว่าเธอคิดว่ามีฉินเฉาอยู่จึงได้ไม่กลัวอะไร“ สมพรปากแกจริง ๆ !” ชูซานถลึงตาใส่เล่ยจื่อหลายครั้ง“งั้นก็โดดเลย”หลี่เต๋อหวังตัดสินใจ“แต่ว่า ร่มชูชีพที่เตรียมมาไม่พอสำหรับทุกคน…”ทหารคนนั้นพูดออกมา ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง“อะไรนะ! บัดซบเอ๊ย!” หลี่เต๋อหวังกระโดดขึ้น ถีบนายทหารคนนั้น “ทำไมไม่เตรียมให้พร้อม!”“รัฐมนตรีหลี่ ขอโทษด้วยครับ…”ทหารนายนั้นชี้ไปที่พยาบาลสองคนนั้น แล้วพูดว่า “เราไม่ได้นับพยาบาลประจำตัวสองคนของคุณ… แล้วก็พยาบาลประจำตัวของสหายตัวแทนพิเศษด้วย…..”“อะไรนะ!” พยาบาลทั้งสามร้องออกมาด้วยความตกใจหยางลี่มีใบหน้าซีดเซียวเธอมองไปที่พี่ใหญ่ฉินของเธอ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มช่วยไม่ได้“พี่ใหญ่… ดูท่าเราจะต้องใช้ร่มตัวเดียวกันแล้ว”“ไม่ได้!”นายทหารได้ยิน ก็ไม่รอให้ฉินเฉาได้เอ่ยปาก ทันใดนั้นก็พูดว่า “ร่มชู
