เร็จแล้วก็เป็นไปด้วยดี ร่มของพวกเธอกางออกได้สำเร็จ ร่มดอกไม้สีขาวสองดอกกางออกมา“ต่อไป!” นายทหารตะโกน“เสี่ยวรั่ว ตาเธอแล้ว” เย่ชิงพูดกับเสี่ยวรั่ว“พี่ใหญ่เย่! มากระโดดด้วยกันเถอะ!” เสี่ยวรั่วไม่ยอมลงไป“เสี่ยวรั่ว!” เย่ชิงตวาดออกมา ในตอนนี้ เฟิงเสี่ยวรั่วไม่ฟังคำพูดของเขา กอดเอวเขาแน่น ไม่ยอมไป“คนต่อไป! เร็วเข้า! เครื่องบินจะพยุงตัวไว้ไม่อยู่แล้ว!”นักบินในห้องคนขับตะโกนออกมา“เย่ชิง นายลงไปพร้อมกับเธอ”ฉินเฉาที่นั่งอยู่อย่างเกียจคร้านและไม่สนใจ ดื่มกาแฟที่บนเครื่องจัดไว้ให้อย่างสบายใจ ราวกับเป็นคนนอก พูดกับเย่ชิง“นายพูดอะไร?” เย่ชิงเหมือนกับไม่เข้าใจสิ่งที่ได้ยิน“ต่อให้นายจะตายฉันก็ไม่ใส่ใจ แต่เสี่ยวรั่วไม่ควรตายด้วย” ฉินเฉาดื่มกาแฟลงไป แล้วพูดอย่างเกียจคร้านว่า “เธอเป็นผู้หญิงที่ดี ตายไปก็น่าสงสาร นายคงไม่คิดจะให้เสี่ยวรั่วตายพร้อมกับนายหรอกนะ”เย่ชิงมองไปที่สาวน้อยที่กอดเอวเขาอย่างน่าสงสาร กัดฟัน เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีและหน้าตาอะไรอีก พาเสี่ยวรั่วเดินไปที่ประตูเขารับร่มชูชีพมา จากนั้นก็สวมให้กับตัวเองและเฟิงเสี่ยวรั่วในช่วงที่จะจากนั้น เขาได้มองมาที่ฉินเฉาอย่างมีความหมาย จากนั้นก็กระโดดลงไป“เอาล่ะ ตอนนี้ น˺าแข็ง ตานายแล้ว” ฉินเฉาพูด“ผม? ผมไม่ใช้หรอก”น˺าแข็งส่ายหัว แล้วยิ้มออกมา จากนั้น ร่างของเขาก็สั่น พร้อมกันนั้น หลังของเขาก็มีปีกน˺าแข็งสีขาวบริสุทธิ์งอกออกมา“ผมมีนี่อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต
