ษัทโล่สีฟ้า ฝั่งของมันมีปืนพกเพียงไม่กี่กระบอก ซึ่งคนส่วนใหญ่ไม่ได้รับแจกจ่าย“เสี่ยวฉี จะพูดอะไรใช้สมองตรองบ้าง” หัวหน้าทีมของวีนัส เย่ชิงได้ตำหนิลูกน้องของเขา“ชิ! หัวหน้าคนพวกนี้ มีอะไรให้ต้องเกรงใจกัน”อู่เจินฉีพูดอย่างไม่ใส่ใจ ยกปืนในมือขึ้นทำท่ายิงสองครั้งแล้วพูดว่า“พวกเราเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่ใหญ่ที่สุดในประเทศชื่อเสียงที่มีก็เหนือกว่าพวกมันหลายเท่า ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ดูมันมองมาที่พวกเราสิ ฮึ่ม!”“เรื่องบางเรื่องรู้แล้วไม่ต้องพูดก็ได้” เย่ชิงพูดเบา ๆ จากนั้นก็ชี้ไปที่การ์ดสาวสวยที่ได้รับแจกจ่ายปืน แล้วพูดว่า “งานครั้งนี้นายต้องใส่ใจในความปลอดภัยให้ดี”“รับทราบ!” อู่เจินฉีพูดด้วยใบหน้ามั่นใจ “ไว้ใจได้เลย ไอ้พวกขยะไร้อาวุธพวกนี้ ไม่ได้กดดันอะไรสักนิด”เมื่อได้ยินคำพูดดูถูกของอู่เจินฉี เส้นเลือดบนขมับของเล่ยจื่อก็ผุดขึ้น อยากจะเข้าไปเอาเรื่อง“เล่ยจื่อ ใจเย็นอย่าไปตอบโต้พวกมัน”แม้ว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้าชูซานจะกระตุกไปเหมือนกัน แต่เขาก็ยังคงมีสติอยู่ถ้าสู้กันที่นี่ มันจะเป็นปัญหากลุ่มทหารติดอาวุธที่อยู่ใกล้ ๆ ก็มองมาที่นี่อย่างอยากรู้ ถ้าพวกเขาต่อสู้กัน บริษัทโล่สีฟ้าของพวกเขาจะต้องเสียหน้าอย่างหนัก“ ก็ดูพวกมันสิ ทำหน้าตากวนโอ๊ยยั่วบาทาอยู่ได้! พี่ซาน ผมทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ !”เล่ยจื่อที่นั่งอยู่บนฝากระโปรงรถ SUV ของบริษัทโล่สีฟ้าด้วยสีหน้าเดือดดาล พูดว่า “ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่
