สองพี่น้องซูนั่งอยู่ในโรงอาหารพนักงาน พวกเธอเป็นจุดสนใจอย่างมาก โดยไม่สนใจคนอื่น พวกเธอสั่งบะหมี่ชามใหญ่ ขณะที่คุยกันไปด้วยระหว่างกินแน่นอนว่าฉินเฉาก็มาร่วมวงกับพวกเธอด้วย ขณะที่กินเขาก็นึกถึงหลี่นาน้องสาวตัวน้อย เธอชอบทานบะหมี่อย่างมาก ก็แอบด่าตัวเองไม่ได้ว่าช่างชั่วชั่วจริง ๆ ทานกำลังกินข้าวอยู่กับสองสาวสวยแท้ ๆ ทั้งอีกหนึ่งยังได้ชื่อว่าเป็นแฟนของเขา แต่ในใจของเขากลับคิดถึงผู้หญิงคนอื่นอีกถ้าซูจีรู้ล่ะก็ตัวเขาคงได้จมอยู่ใต้ฝ่าเท้าของซูจีแน่นอน“จริงสิ… ฉินเฉานายบอกว่าอยากจะกลับมาเป็นยามต่ออย่างใช่ไหม?”ซูเฟยที่กำลังทานบะหมี่ถามขึ้นระหว่างกิน “ประธานฉินถึงกับยอมมาเป็นยามให้กับโรงเรียนกวงหยวนเล็ก ๆ ของเรา รู้สึกลำบากใจจริง ๆ ”“ดูคุณพูดเข้า” ฉินเฉาทานซุปเข้าไปยิ้มแล้วพูดขึ้น “ต่อให้ผมเป็นเลขาธิการสหปราชาชาติ ผมก็ไม่ลืมความเมตตาของบอสซูในอดีตหรอก แล้วก็ถ้าผมอยู่ในโรงเรียนกวงหยวน ผมก็จะไม่ต้องแยกจากซูจีของผมด้วย”“นี่คงเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของนายสินะ”ซูเฟยพูดอย่างเหน็บแนม“ฮ่า ๆ เอาที่ไหนมาพูดกัน…” ฉินเฉาเอามือถูจมูกอย่างอาย ๆซูจีที่อยู่ใกล้ ๆ มองดูพวกเขาคุยกันก็รู้สึกมีความสุข เธอยิ้มแล้วพูดว่า“ตาบื้อ ฉันยังต้องทำวิทยานิพนธ์อีก ไม่ได้อยู่ในโรงเรียนกวงหยวน! แต่ที่ทางใต้ของเมืองซู่หนานยังมีมหาวิทยาลัยเจียงซูอยู่!”“ อ้าว?” ฉินเฉาอ้าปากค้าง เขาลืมไปได้ยังไงว่าโรงเรียนกวงหยวนเป็นแค่มหาวิทยาล
