จากห้องไป แล้วล็อกประตู“ โอ่โห ซูจีทำไมแรงเธอเยอะขนาดนี้?”“ พี่ลืมไปแล้วเหรอ ตอนเด็ก ๆ ฉันเป็นนักฟุตบอลหญิงของโรงเรียนเลยนะ!”“เดี๋ยวนะ ตอนนั้นเธอเป็นผู้รักษาประตูไม่ใช่เหรอ?”“ แหมมม บางครั้งหนูก็ลงเล่นเหมือนกัน… ”ฉินเฉาที่นอนอยู่บนพื้นนอกห้อง ทำให้ฉินหลิงหัวเราะออกมาอย่างหนัก เขาลุกขึ้นพร้อมตบฝุ่นตามร่างกาย แล้วพูดกับเลขาสาวที่อยู่ใกล้ๆ ว่า“เลขาฉิน มองคนอื่นแล้วหัวเราะนี่ มันเหมือนกับเป็นการดูถูกคนเลยนะ!”“คนถูกแล้วไง นักถ˺ามองชอบมองผู้หญิงเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างนายไม่ควรดูถูกหรือไง”ปากของฉินหลิงก็ใช่ย่อย โต้กลับฉินเฉาอย่างประจวบเหมาะนักถ˺ามองชอบมองคนอื่นเปลี่ยนเสื้อผ้า คำนี้ทำให้ฉินเฉาพูดไม่ออก คำนี้เหมือนเป็นห่วงที่คล้องอยู่บนหัวของเขา“ ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย จริง ๆ นะ… ” ฉินเฉาพูดเหมือนต้องการความยุติธรรม เขาเอามือลูบหัว ที่เมื่อกี้ถูกซูจีเอาเก้าอี้ทุ่มใส่! เก้าอี้นั้นแตกเป็นชิ้น ๆ ! แต่ว่าเขาไม่เป็นอะไร!“ใครจะรู้” ฉินหลิงเบ้ปาก แล้วพูดว่า “ฉันเตือนนายแล้วว่าให้เคาะประตู แต่นายกลับไม่รู้จักมารยาทเอง ฮึ่ม!”“เตือนที่ไหนกัน!” ฉินเฉาแย้ง “ตัวฉัน ฉินเฉาออกจะเป็นคนมีมารยาท!”“มารยาทของนายอยู่ตรงไหนกัน?” ฉินหลิงกอดแขน มองไปที่ฉินเฉาที่ยืนอยู่ตรงข้าม “ปากก็พูดว่ามาเยี่ยมฉัน แต่ของขวัญไม่มีมา แล้วนี่เหรอที่บอกว่ามีมารยาท?”“เอิ่ม เรื่องนั้น…” ฉินเฉาเอามือถูจมูกอย่างกระอักกระอ่วนสถานการณ์ด้านใ
