ฉินเฉาเหงื่อแตกพลั่กอะไรที่เธอ ‘จะบอก’ กัน?“เหอ ๆ …” พริบตานี้ ฉินเฉาพลันรู้สึกว่าซูจีเหมือนปีศาจที่น่าสะพรึงกลัว ที่แปลงกายมาเตรียมฉีกกราชากเขาเป็นชิ้น ๆ นี่มันช่าง…น่ากลัวจริง ๆ“ทำไมหน้าของอาจารย์ซูถึงได้ดูน่ากลัวอย่างนั้น?”หู่หลี่ลี่ที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ถามอย่างเป็นห่วงฟางเหวินรีบดึงเพื่อนสนิทของเธอ ทำให้เธอหุบปากแต่ช่างน่าสงสาร ต่อให้หุบปากตอนนี้ก็สายไปแล้ว“ฟางเหวิน หลี่ลี่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับฉินเฉานิดหน่อย ต้องขอตัวก่อน ไว้โอกาสหน้าพวกเราค่อยเจอกันใหม่นะ”หลังจากพูดจบ ซูจีก็ดึงแขนฉินเฉา ด้วยพลังคชสารปีศาจ ทำให้ดึงร่างของฉินเฉาเดินเข้าไปในโรงเรียนได้อย่างง่ายดาย“บ๊ายบายค่ะ อาจารย์ซู พี่ใหญ่ฉิน!”ฟางเหวินโบกมือลาพวกเขาเมื่อร่างของพวกเขาหายไป เธอก็ถามเพื่อนของเธอ“หลี่ลี่ เธอทำอย่างนั้นทำไม เล่นซะฉันตกใจเลย?”“อ่า? ฉันทำอะไร?” หู่หลี่ลี่กะพริบตา ทำท่าทางไร้เดียงสา“จริง ๆ เล้ยยย ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับเธอดี” ฟางเหวินพูด “เธอจงใจแก้เผ็ดพี่ใหญ่ฉินใช่มั้ย ใจกล้าจริง ๆ เห็นมั้ยว่ามันสร้างความเสียหายให้พวกเขา”“หึหึ…” หู่หลี่ลี่หัวเราะสยอง ไม่อธิบายอะไรเหตุผลก็คือ เมื่อเธอเห็นฉินเฉาเธอก็นึกถึงคำสั่งของแม่ของเธอเมื่อสองวันก่อนต้องเอาแก่นแท้ปีศาจของฉินเฉามา… มีเพียงวิธีนี้ ที่จะทำให้นิกายสัตว์อสูรรุ่งโรจน์จะให้เธอไปฆ่าคนสักคนสองคนไม่มีปัญหาแต่ให้ลงมือกับพี่ใหญ่ฉิน… เธอจะสามารถทำได้จริง ๆ เหรอ?โ
