ฉินเฉาก็ปล่อยตัวโรซี่โรซี่เอามือลูบคอตัวเอง พร้อมกับไอแห้ง ๆ ออกมา“นายนี่ นับวันยิ่งโหดร้ายขึ้นไปทุกที” ใบหน้าของเธอแดงก˹าด้วยความไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังส่งท่าทางยั่วยวนให้กับฉินเฉา“แต่ก็ทำให้ผู้อื่นชอบนายมากขึ้น แต่ว่านายจะอ่อนโยนกับผู้อื่นกว่านี้ได้มั้ย?”“ยัยปีศาจ รีบ ๆ ทำงานได้แล้ว”ฉินเฉาดึงกระบี่ออกมา ปักลงบนพื้นและนี่คือคำเตือน“เช๊อะ!” โรซี่เหมือนไม่พอใจอย่างมาก “จริง ๆ เลยนะ ผู้อื่นไม่มีความหมายในสายตานายเลยหรือไง!”เธอจ้องไปที่ฉินเฉาด้วยดวงตาเขินอาย แต่ในที่สุดก็ยอมแพ้ไป เธอยักไหล่แล้วพูดว่า “เอาล่ะ คุณลูกค้า คำขอของนาย ฉันซึ่งเป็นเพียงปีศาจตัวเล็ก ๆ ไม่อาจทำให้นายได้ สุดที่รักของเธอถูกลองกินุสฆ่าวิญญาณของเธอจะต้องถูกดึงลงสู่ขุมนรก ในสถานที่แห่งนั้น แม้แต่ฉันก็ไม่กล้าไป ด้วยเหตุนี้ฉันเลยไม่มีความสามารถเอาวิญญาณของเธอกลับมาได้”“เธอช่วยไม่ได้!” ในตาของฉินเฉาเต็มไปด้วยจิตสังหารข้นคลั่ก“จะพูดอย่างนั้นก็ได้” โรซี่เห็นฉินเฉาที่เปล่งจิตสังหาร แต่ก็ปกคลุมไปด้วยความสิ้นหวัง เธอก็เหมือนกับพอใจขึ้นมา “แต่ถึงแม้อำนาจปีศาจของผู้อื่นจะทำไม่ได้! แต่ผู้อื่นยังมีวิธีอื่นอยู่”“จริงเหรอ จริง ๆ เหรอ?” จิตสังหารในสายตาของฉินเฉาถูกเรียกกลับคืน แทนที่ด้วยความหวังที่ซูจีจะมีชีวิตกลับมาอีกครั้งโรซี่เหมือนจะไม่พอใจ สีหน้าเปลี่ยนไปน้อย ๆ“ฮึ่ม จริง ๆ แล้วง่ายมาก แม้ว่าวิญญาณที่ถูกฆ่าโดยลองกินุ
