“หา? แต่งตัว?” ฉินเฉาไม่เข้าใจ“ใช่แล้ว แต่งตัว” ซูจีพยักหน้า จากนั้นก็ส่งยิ้มให้ฉินเฉา ทำให้เขารู้สึกกลัวแล้วซูจีก็ดึงแขนฉินเฉาให้ตามเธอไปแบบงง ๆ แม่ตัวแสบคนนี้คิดจะทำอะไรอีกไม่รู้ทำไมสีหน้าของซูจี และ ดวงตาสีฟ้าคู่สวยของเธอ ทำให้เขารู้สึกว่าเธอกำลังเศร้าใจพี่…อเมริกา บอสตัน บนชาร์ลส์ใกล้เมืองเล็ก ๆ“ซูจี จะให้ผมใส่นี่จริง ๆ?”ฉินเฉาส่องกระจกในห้องแต่งตัว มองภาพที่สะท้อนมา ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันแปลกท่อนล่างของเขาใส่ยีนที่ถูกฟอกสีจนซีด บนนั้นมีรูขนาดใหญ่หลายรูขาดวิ่นดูราวขอทานก็ไม่ปานส่วนท่อนบนเป็นทีเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ สกรีนทับด้วยภาพโครงกระดูกน่ากลัวอย่างมากด้านนอกทับด้วยเสื้อโค้ตไม่เก่าไม่ใหม่ บนนั้นมีรูเล็ก ๆ หลายรูรอยเหล่านี้เกิดจากฝีมือของซูจี เธอใช้บุหรี่ของฉินเฉาจี้มันเองส่วนเส้นผมถูกซูจีย้อมสี ให้ความรู้สึกเสมือนดั่งสัตว์ร้ายหลุดออกมาจากป่า“น่ะ นี่มันการแต่งตัวอะไรกัน…”ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี“ฮึ่ม เพราะกลัวนายเจ็บหรอกนะ ฉันถึงไม่เรียกช่างเจาะจมูกมาให้นาย”ซูจีพูดเสริมขึ้นเจ้าของร้านที่อยู่ด้านหลัง มองมาที่ฉินเฉาพร้อมกับส่ายหัวเจ้าหนูนี่หาเรื่องให้ตัวเองแท้ ๆฉินเฉาก็ได้แต่ฉีกยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า “การแต่งแบบนี้น่าเกลียดเกินไปแล้ว จำเป็นต้องแต่งแบบนี้เข้างานจริง ๆ น่ะหรือ?”“แน่นอนว่าไม่!” ซูจีมองไปที่ฉินเฉาพร้อมกับฉีกยิ้ม “วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟ ฉันตกลงกับแคท
