โธ่โว้ย ไอ้หมาทรยศ!ฉินเฉาก่นด่าสุนัขของตนเองในใจอย่างบ้าคลั่งไอ้หมาหื่น ไอ้หมาทรยศ เห็นคนสวย ๆ หน่อยล่ะไม่ได้ หักหลังเจ้านายตัวเองได้หน้าตาเฉย ไอ้หมาเลือดเย็น!!!!ตอนนี้ฉินเฉาไม่กล้าท้าทายกับซูจีที่กำลังโมโห เขารีบทาน˺ามันล่องหนแล้วแอบซ่อนหลังบ้านใกล้ ๆ แถวนั้นภายในใจยังคงคร˹าครวญอีกด้าน เจ้าหมาน้อยผู้สมควรตายกำลังพานายหญิงของมันมาหาเจ้านายตัวจริงอย่างซื่อสัตย์แข็งขันแน่นอนว่าหมาปีศาจไม่รู้ว่าฉินเฉาคิดอะไร ความคิดของหมาบริสุทธิ์ไร้เดียงสามาก มันคิดว่าอุตส่าห์วิ่งมาตั้งไกลแล้ว เจ้านายจะมาหลบซ่อนตัวหาสวรรค์วิมานอะไรอีกดังนั้นมันจึงตามกลิ่นของฉินเฉา วิ่งไปที่หลังบ้านหลังหนึ่งฉินเฉายืนพิงกำแพง ถลึงตาตาเจ้าหมาแสบผู้สมควรตายอย่างคาดโทษ จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจเข้าสู่โหมดล่องหนสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้ฉินเฉานึกไปถึงเมื่อปีก่อน ตอนที่เห็นซูจีในโรงเรียนกวงหยวน ตอนนั้นเขากำลังตามล่าผีร้ายในหอชายอยู่ เขาดันเข้าใจว่าซูจีกำลังถูกผีเข้า เพราะว่าตอนนั้นเขาได้ดูดวิญญาณของผีตนหนึ่ง ทำให้ได้ความสามารถล่องหนมาไม่คิดเลยว่าความสามารถตอนนั้น จะถูกนำมาใช้ซ่อนตัวจากซูจี“ฉินเฉา นายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”พอซูจีเดินมาถึง เจ้าหล่อนก็แสดงท่าทางของขวัญพร้อมข่มขู่ทันทีในมือของเธอถือกรรไกรตัดกิ่งคมกริบ เลี้ยวซ้ายแลขวามองหาฉินเฉา“เสี่ยวเฮย เจ้านายของแกอยู่ไหน?”เธอไม่เห็นฉินเฉา ดังนั้นจึงรู้สึกสงสัย“โฮ่ง! โฮ่ง!”หมาปีศาจเดินไ
