“…” ฉินเฉาเงียบอยู่นานแล้วพูดว่า“ซูจี… ศิษย์พี่เธอจะกล้าจัดงานแต่งงานได้ยังไง แค่พวกเขาหนีรอดจากผู้ฝึกตนทั้งโลกได้ก็ดีแล้ว”สีหน้าของฉินเฉาแสดงออกถึงอาการช่วยไม่ได้เป็นพิเศษ “เธอต้องรู้นะว่า การอยู่ร่วมกันของคนกับสัตว์อสูร เป็นสิ่งที่น่าอับอายเกินจะรับได้ของโลกฝึกตน”“คะ คนกับสัตว์อสูรแล้วทำไม?” ซูจีแย้ง “ฉันเห็นบางคนเลวยิ่งกว่าสัตว์อีก!”“เธอกับผมคิดเหมือนกันน่ะใช่ แต่ว่าคนในโลกฝึกตนไม่ได้คิดเหมือนเรา” ฉินเฉายักไหล่ แล้วพูดต่อว่า “ในสายตาของพวกเขามนุษย์นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตสูงส่งที่ปกครองทุกสิ่ง ไม่อาจลดตัวลงไปยุ่งกับสิ่งมีชีวิตชั้นต˹า หลายพันปีที่ผ่านมาความรักระหว่างคนกับสัตว์อสูร จุดจบมีเพียงแค่ความเจ็บปวดเท่านั้นที่คอยอยู่”ฉินเฉานึกถึงฮัวเหนียงแม้ว่าฮัวเหนียงจะไม่บอกอะไรเขา แต่เขาก็คิดว่าบนร่างของฮัวเหนียงมีเรื่องราวบางอย่างอยู่ แต่เป็นเรื่องอะไรนั้น เขาไม่รู้สัญชาตญาณของเขาบอกแค่ว่า ท่าทางของฮัวเหนียง มีความเสียใจผูกมัดอยู่“ฉันไม่สนใจเรื่องคนอื่น!” ซูจีกำหมัดน้อย ๆ ของเธอ แล้วพูดว่า“แต่ศิษย์พี่ของฉัน ไม่ว่าใครก็ห้ามรังแก! ฉินเฉา นายอาจจะไม่รู้ ตอนที่ฉันเพิ่งเข้าร่วมเขาซงซานมีแต่ศิษย์พี่นี่แหละที่คอยดูแลฉัน สำหรับฉันแล้วเขาเป็นเหมือนกับพี่ชายแท้ ๆ ดังนั้นฉันต้องปกป้องเขา! ”“ดูพูดเข้าสิ… ออกตัวแรงถึงขนาดนี้ ผมชักรู้สึกอิจฉาศิษย์พี่ซูเหยาแล้วสิ” ฉินเฉาบีบจมูกซูจี“อีตาบ้านี่!” ซูจีพูดอ
