พูด “การต่อสู้ทำให้พวกเธอเหนื่อย ยิ่งกว่านั้น พวกเธอยังเสียแรงไปมากในการฆ่าปีศาจตนนั่นอีก”“อืม…” ฉินเฉาพยักหน้า “การจะฆ่าปีศาจตัวนั้น… ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ ยิ่งตอนที่พลังของมันพุ่งถึงขีดสุด ยิ่งน่ากลัวมาก แม้แต่ฉันยังกลัว”“แต่ว่า นายท่านฉิน” เสี่ยวไป๋มองไปที่ฉินเฉาด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า “ฉันมีหนังสือที่เกี่ยวกับการฝึกตนโบราณอยู่ ในนั้นบอกถึงเรื่องราวของค่ายกลสังหารด้วย”“หืม?” ฉินเฉาประหลาดใจ แม้ว่าเสี่ยวไป๋จะอ่านหนังสือฝึกตนโบราณนั้นจนทะลุแล้ว แต่สำหรับเธอตอนนั้นเป็นของไร้ประโยชน์ และเมื่อเข้าสู่โลกฝึกตน เธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับมันอีก“ในนั้นบอกว่าค่ายกลสังหารทรงพลังมาก แต่ว่ามันกลับทำลายกฎธรรมชาติโดยสมบูรณ์ มันไม่เผาผลาญพลังจากสวรรค์และโลก แต่กลับเผาผลาญพลังวิญญาณ”“อะไรนะ?” ฉินเฉาตกใจ หลัวเต๋อก็เช่นกัน แท้จริงแล้วมันได้บอกถึงสิ่งสำคัญสำหรับตัวเขา“ดังนั้น นายท่านฉิน ถ้าใช้มันหลายครั้งเข้า วิญญาณของหุ่นเชิดปีศาจอย่างเรา ก็จะเป็นดั่งดอกไม้ ที่เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว”ในมือของเสี่ยวไป๋กำลังถือดอกบอนไซอยู่ แต่ดอกของมันเหมือนผ่านกาลเวลามาหลายวัน จากดอกไม้สด ก็เริ่มเหี่ยวเฉา แล้วสลายไป“เรื่องของเรื่องคือ หลังจากนี้ อย่าได้ใช้ค่ายกลสังหารอีก”ฉินเฉามองไปที่เสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้คิดจะให้เธอสู้ สังเวยตัวเอง เรื่องต่อสู้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน”“ไม่ค่ะ นายท่านฉิน” เสี่ยวไป๋ยิ้
