ามารถพยุงตัวเองได้ แล้วก็รู้สึกว่าหินใกล้ๆเริ่มเคลื่อนเข้าไปหาแมมม่อนอย่างช้าๆเธอต้องต่อยหัวของแมมม่อนนี่อีกครั้ง ทุบกะโหลกเจ้าบ้านี่ให้หนักและในตอนนี้เอง หินเล็กๆ ได้ขวางเท้าของเธอตุบ! เธอสะดุดหินพร้อมกับล้มลง“บ้าเอ๊ย…” จ้าวจิงจิงมองไปที่แมมม่อน ไม่มีพลังพอจะลุกยืนขึ้นอีก “แย่จริง…..”“ตาย!”แมมม่อนบ้าไปแล้วโดยสมบูรณ์ เลือดในแขนทั้งสองข้างระเบิดออก เขาฉีกกราชากหน้าอกของตัวเองให้ถ่างออกและในตอนนี้เอง ได้มีร่างสีดำตกลงมาจากเมฆ ในมือของเขามีกระบี่ยาวสีดำ ฟันเข้าที่คอของแมมม่อน“ฉัวะ!”กระบี่ของฉินเฉาตัดหัวของแมมม่อนจนตกลงกับพื้น ตามมาด้วยร่างที่ไร้หัวที่ล้มลง จากนั้น ลมดูดที่แผ่ออกมาก็พลันสลายไป“ฟู่… โชคดีที่ทันเวลา…..”ฉินเฉาชันเข่าลงต่อหน้าศพไร้หัว ปีกสีดำหายไป กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ก็กลับคืนรูปลักษณ์เดิม เมื่อกี้นี้ เขาได้ใช้พลังในร่างทั้งหมดใส่เข้าไปในกระบี่“เจ้าแมลงดื้อด้าน รนหาที่ตาย…..”แม้ว่าจะหัวขาด แต่ในระยะสั้น แมมม่อนก็ยังไม่ตาย เขาเปิดปากขึ้น พร้อมกับตะโกนมาจากพื้น “สักวัน ข้า แมมม่อนจะกลับมา! เมื่อถึงตอนนั้น นั่นก็คือเวลาตายของเจ้า! หึหึ…..”หลังจากตะโกนจบ ตัวเขาก็กลายเป็นควันสีดำ จากนั้นก็หายไปในอากาศ“หนีไปแล้ว…..”ฉินเฉาถอนหายใจยาว จากนั้นก็ทรุดลง ศพของแมมม่อนส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมาจนเขาทนแทบไม่ไหว“ในที่สุด… จบแล้ว…..”“อยู่กับนายนี่อันตรายจริงๆ” จ้าวจิงจิงนอนแผ่ มองมาที่ฉินเฉา“การ
