วิหารวาติกันตั้งอยู่ที่นั่น ด้านหน้ามีจัตุรัสใหญ่ บนจัตุรัสมีรูปปั้นใหญ่ยักษ์ตั้งอยู่ทั่วทั้งโบสถ์ดูซับซ้อน งดงาม ทั้งยังดูศักดิ์สิทธิ์ ฉินเฉาที่ยืนอยู่ที่นี่รู้สึกราวกับตัวเล็กลง“ตามมา ระวังหลงล่ะ”หลวงพ่อมาเลโรพูดจบก็เดินนำฉินเฉาไปด้านหน้า“วางใจ พ่อจะอยู่กับลูกเอง”ฉินเฉามองไปรอบๆ สิ่งก่อสร้างที่ไม่น่าเชื่อ ขณะที่ตามหลังหลวงพ่อไปทั้งสองคนเดินเข้าใกล้ด้านหน้าวิหารวาติกันเรื่อยๆ ทันใดนั้นหลวงพ่อก็พลันยื่นมือออกมา ทำให้ฉินเฉาต้องหยุดเดินตรงหน้าพวกเขาคือทางเข้าวิหารประตูทั้งสองฝั่งมีรูปปั้นตั้งเรียงรายเป็นระเบียบด้านซ้ายเป็นทูตสวรรค์ที่ในมือถือดาบ ขณะที่ข้างหลังมีปีกงอกออกมาด้านขวาเป็นปีศาจน่าเกลียดน่ากลัว หัวของพวกมันมีเขางอกออกมา ปีกทั้งสองข้างด้านหลังเป็นปีกของปีศาจหลังรูปปั้น มีอัศวินในชุดเกราะสีเงินยืนอยู่ 4 คน“หลวงพ่อมาเลโร”เมื่อหลวงพ่อเดินเข้าไป อัศวินก็ยื่นมือออกมาให้เขาหยุด“ไม่ได้เจอกันนานนะครับ โปรดยืนยันตัวตนด้วย”“อืม”หลวงพ่อมาเลโรขึ้นไปยืนบนแท่นหน้าประตู และตอนนี้เอง รูปปั้นทูตสวรรค์ทางด้านซ้ายพลันเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา“เป็นหลวงพ่อมาเลโรจริงๆ ขอแสดงความนับถือครับ”อัศวินนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม“นี่เป็นคนที่พ่อพาเข้ามา”หลวงพ่อมาเลโรเดินลงมา จากนั้นก็ผายมือมาที่ฉินเฉา“ลูกเอ๋ย ไปกัน”“รอเดี๋ยว!”อัศวินทั้งสี่พลันเคลื่อนไหว ดึงดาบออกมาจากเอวครึ่งเล่ม มองไปที่ฉินเฉาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคร่งขร
