“อะไรนะ? ที่รักของฉันมีเรื่องกับสเกลตั้น?” ฉินเฉาสับสน “แล้วที่รักของฉันนี่ใครกัน?”“เอาล่ะ คุณฉินผู้ซึ่งอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ แม้แต่ที่รักของนายก็มากจนจำไม่ได้”เสียงของหลิวจางอีกฝั่ง แปลกๆ เหมือนกำลังอิจฉา“นี่ ไปเอาคำพูดนั้นมาจากไหน” ฉินเฉาเอามือถูจมูก “แล้วตกลงเป็นใคร”“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ถูกส่งออกไปปฏิบัติงาน”“อะไรนะ?” ฉินเฉาตกใจ “หลิวจาง หลิวจาง เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันและเจ้าหน้าที่อ้ายไม่ได้มีอะไรกัน เราทั้งคู่เหมือนกับศัตรูมากกว่า เจอกันทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกที”“อย่างงั้นเหรอ?” หลิวจางหัวเราะเยาะ “ถ้าไม่ใช่ที่รักของนายแล้ววันนั้นจะมาอยู่ในห้องพยาบาลได้ยังไง? นายคิดว่าฉันหลิวจางโง่หรือไง ถึงได้มองไม่ออก?”“จากคำพูดนั้น งั้นก็หมายความว่าเธอ หลิวจางก็เป็นที่รักของฉันด้วยน่ะสิ”เมื่อฉินเฉาได้ฟังก็รีบโต้กลับทันที “ใช่มั้ยที่รัก?”คำพูดน่ารังเกียจจำพวกนี้ ฉินเฉาหน้าหนาอยู่แล้วหลิวจางที่อีกฝั่งเหมือนกับทนไม่ไหว รีบร้อนพูดขึ้นมาว่า “นายอย่ามาพูดเหลวไหลนะ นั่นเป็นเพราะฉันไปเป็นเพื่อนเสี่ยวอิงต่างหากใช่แล้ว ฉันแค่ไปเป็นเพื่อนเธอ”“นี่ ทำไมฉันถึงฟังเหมือนว่าเธอกำลังแก้ตัวอยู่เลยล่ะ”“นายจะจริงจังหน่อยได้มั้ย! ถ้านายสร้างปัญหาอีก ฉันจะไม่พูดแล้ว ถึงยังไงนายก็บอกว่าเจ้าหน้าที่อ้ายเป็นศัตรูอยู่แล้ว ชีวิตเธอจะเป็นจะตายยังไงก็ไม่เกี่ยวกับนาย”“เฮ้ เฮ้! พูดอย่างนี้ไม่ได้นะ!” ฉินเฉารี
