อกมาเป็นภาษาอังกฤษ“เธอดู ฉันถูกด่าว่าเป็นโรคจิตเลยเห็นมั้ย!”ฉินเฉามองไปที่หลิวจางอย่างโมโห“นายก็เป็นอยู่แล้วนี่” หลิวจางพูดอย่างไม่ใส่ใจ“เธอ เธอ…..” ฉินเฉาอยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก หลิวจางคนนี้ทำให้เขาขมขื่นจริงๆ“ฉันอะไร งานนี้นายรู้ดีแล้วใช่มั้ย”“รู้แล้ว” ฉินเฉาพยักหน้า “แต่ทำไมถึงให้ฉันไปร่วมมือกับคนของคริสตจักรโรมัน? ฉันจะจัดการกับสเกลตั้นและวิหารแห่งความมืดนะ”“ดูพูดเข้า ทำเป็นพูดใหญ่โต”หลิวจางพูดเหน็บแนม “เรารู้จากข้อมูลว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยหายไปในลอสแองเจอลิส แต่เราไม่รู้ว่าที่ไหน? อเมริกาใหญ่มาก นายจะไปหาสำนักงานใหญ่ของวิหารแห่งความมืดที่ไหน? ถ้าไม่มีคนของคริสตจักรโรมันช่วย นายจะถือรูปเจ้าหน้าที่อ้ายแล้วไปเดินถามคนหายตามถนนหรือไง?”“เอิ่ม นี่ก็….” ฉินเฉารู้ว่าที่หลิวจางพูดมีเหตุผล แต่เขาได้ยินมาว่าคริสตจักรโรมันเป็นพวกคาทอลิก ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกปวดหัวเขาไม่ใช่คนต่อต้านพวกต่างศาสนา แต่เขาเชื่อมั่นในอิสรภาพและเต๋า ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นผู้ฝึกตน ถ้าเขาและคนพวกนั้นเจอกัน มันง่ายที่จะเกิดการปะทะกัน“ฉันจะสรุปให้ฟังอีกครั้งนะ นายต้องไปเจอคนของคริสตจักรโรมันก่อน ที่นั่นจะมีบาทหลวงและอัศวินเทมพลาร์คอยช่วยนาย”หลิวจางพูด จากนั้นก็ยัดลิปสติกที่เพิ่งทาปากเธอเมื่อกี้ใส่มือฉินเฉา“อะไร? จะให้ฉันทาเหรอ?”ฉินเฉาหมุนลิปสติก จากนั้นก็ทาเข้าที่ริมฝีปากตัวเอง เย็น หวานและมีกลิ่นของริมฝีปากหลิวจางน้อย
