าอีกคนแล้ว“ฉันจะบอกแก เอาแต่อยู่ข้างนอกไม่ใช่เรื่องดี รีบกลับมาอยู่บ้านได้แล้ว ถ้าไม่อยากขายมือถือกับพ่อแก แกก็เปิดร้านขายของ หาของมาขายก็ได้ แกทำงานได้สองปีแล้ว ควรจะแยกไปทำอย่างอื่นบ้าง แกจากบ้านไปอยู่ข้างนอกอย่างนี้ ฉันที่เป็นแม่ก็อดเป็นห่วงแกไม่ได้”“ครับ ครับ ครับ ลูกชายของแม่ตอนนี้สบายดี แถมเงินเดือนยังเยอะอีกด้วย แม่ไม่เห็นเหรอว่าจดหมายที่ผมส่งให้แต่ละเดือนมีเงินอยู่3,000 นี่ยังน้อยกว่าเงินเดือนครึ่งเดือนของผมอีก”“ใช่ พ่อแกดูแล้ว เงินที่แกส่งกลับมาบ้าน แต่ละวันพ่อแกนี่ยิ้มแป้นตอนนี้ธุรกิจมือถือไม่ค่อยดี แต่พ่อแกก็ไม่กังวลแล้ว แต่แกบอกแม่มาตรงๆ …. แกที่อยู่ข้างนอก คงไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายใช่มั้ย?”“จะไปทำได้ยังไง….” ฉินเฉาพูดไม่ออก “แม่ไม่รู้เหรอว่าลูกชายแม่เป็นคนดี ทำแต่เรื่องดีๆ น่ะ”“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี….” เสียงของแม่ดูเบาใจลงมาก “แต่แม่ก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี ว่างานดีๆ อะไรที่ทำแล้วได้เงินเดือน เดือนละหมื่น…. นี่ลูก สองวันก่อนแม่อ่านหนังสือพิมพ์ เขาบอกว่านักศึกษาที่เพิ่งจบไม่มีงานทำ วิ่งไปที่ผับเพื่อขายยา แล้วถูกจับได้ ประโยคนี้ทำให้แม่อดเป็นห่วงแกไม่ได้!”ฉินเฉาเหงื่อตก“วางใจได้แม่ ลูกชายของแม่ไม่ทำเรื่องอย่างนั้นหรอก”“เอาล่ะ ในเมื่อแกพูดอย่างนั้นแม่ก็วางใจ แต่อย่าลืมเรื่องที่แม่บอกแกล่ะ”“แม่พูดเรื่องอะไร”“ก็เรื่องเกี่ยวกับตรุษจีนที่จะถึงนี่ไง แกต้องพาลูกสะใภ้กลับมาเจอแม่ให้ได้
