น้าที่ราวกับนรกอย่างเซ่อๆ นิ่งอยู่นานไม่พูดอะไรตาของหลี่นานั้นถูกเหลียงเสี่ยวเฉินเอามือปิดไว้จราจรสาวสุดแกร่งคนนี้ ตอนนี้หน้าซีดเผือด ขณะมองไปที่ฉากข้างนอก“อะไรกัน เป็นแบบนี้ได้ยังไง…..”ภายในเวลาไม่นาน นอกจากสือแล้ว กลุ่มหมวกดำทุกคนต่างพากันนอนกองกับพื้น หมาดำตัวนั้นก็หายใจฟืดฟาด พร้อมกับกลิ่นอายกระหายเลือดที่เข้มข้น ในอีกด้านที่ไม่ไกลจากเขา มองมาที่เขาพร้อมกับแลบลิ้นออกมาหัวใจสือเต้นรัว รู้สึกราวกับว่าสายลมเย็นเฉียบกำลังคลุมร่างเขาอยู่เหมือนกับว่าที่กำลังจ้องเขาอยู่นี้ไม่ใช่หมาตัวหนึ่ง แต่เป็นปีศาจ“ว่าไง ลูกรักของฉันทำได้ดีมั้ย” เมื่อบุหรี่หมด ฉินเฉาก็ทิ้งก้นบุหรี่พร้อมกับใช้เท้าบี้มัน จากนั้นก็เดินไปหาสือช้าๆเมื่อเห็นเจ้านายมา หมาดำที่ยืนอยู่รีบวิ่งเข้ามาอสูรร้ายกระหายเลือดตัวนี้ ต่อหน้าเจ้านาย มันฉลาดเป็นพิเศษมันใช้หัวของมัน ถูเข้ากับขาของฉินเฉา จากนั้นก็เดินตามเขาอย่างเรียบร้อยๆ“แก แกเป็นใครกันแน่…..”สือไม่ใช่คนโง่ เขามองไปที่ชายที่ชื่อฉินเฉาตรงหน้า อย่างไม่ปกติ“ผู้ชายคนหนึ่ง” ฉินเฉาตอบเบาๆ และตอนนี้เอง ชายหมวกดำคนหนึ่งที่นอนอยู่กับพื้นเพราะขาหัก พลันลุกขึ้น โดยใช้มือยันพื้น ขณะที่อีกมือจับมีด แทงมาที่ซี่โครงของฉินเฉา“ระวัง!”เหลียงเสี่ยวเฉินที่อยู่ในรถพลันร้องออกมาด้วยความตกใจแต่หมาปีศาจเก้าเร้นลับที่อยู่ข้างๆ ฉินเฉา ในตอนนี้พลันกระโจนออกไป ราวกับสายฟ้า กัดเข้าที่แขนข้างที่ยื่น
