ฉินเฉานั้นไม่ว่าอะไรก็มี แต่ว่าน่าสงสารที่เขาไม่มีใบขับขี่เขาเปิดกระจกลงอย่างไม่มีทางเลือก จากนั้นก็มองไปที่เหลียงเสี่ยวเฉิน“คือผม….”“โอ้! เป็นนาย! ไอดอลของฉัน!” ใครจะรู้ เหลียงเสี่ยวเฉินกลับตะโกนออกมาด้วยความดีใจ “ในที่สุดฉันก็เจอนาย! ไอดอลของฉัน!”หลี่นาและซูเม่ยที่อยู่ในรถประหลาดใจ ทำไมตำรวจจราจรนางนี้ถึงยกให้ฉินเฉาเป็นไอดอลของเธอ?“เป็นเธอ… เธอ เธอชื่อว่าอะไรนะ….”“เหลียงเสี่ยวเฉิน!”จราจรสาวคนงามนี้ ไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือตื่นเต้น มองมาที่ฉินเฉาด้วยร่างกายที่สั่นน้อยๆ“เหลียงเสี่ยวเฉิน โชคดีจริงๆ ที่เป็นเธอ….”“โอ้ ไม่ใช่ไอดอลขี่จักรยานหรอกเหรอ? ทำไมวันนี้ถึงขับเจ้านี่ล่ะ?”“นี่รถของเพื่อนน่ะ ฉันยืมเขามา”“โอ้” เหลียงเสี่ยวเฉินพยักหน้า ในใจฉินเฉารู้สึกผ่อนคลาย ในใจคิดว่า โชคดีจริงๆ ที่มาเจอคนคุ้นเคยกัน จะได้คุยกันได้ แต่ใครจะรู้ เหลียงเสี่ยวเฉินพลันรู้สึกตัวว่าตัวเองเป็นตำรวจที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ไอดอล ขอดูใบขับขี่หน่อย”“…..” คำพูดนี้ทำเอาฉินเฉาพูดไม่ออกแม้บางครั้งจะมีการซื้อใบขับขี่กันบ้าง แต่ตอนนี้จะให้เขาไปหามาจากไหน! ขณะที่เขากำลังคิดจะใช้วิธีอย่างคราวที่แล้วกับจราจรสาวคนสวยคนนี้ ทันใดนั้นประตูรถเปอโยต์307 พลันถูกเปิดออกมาจากนั้น คนที่ใส่หมวกดำสี่คนก็เดินออกมาจากข้างใน ในมือของพวกเขาถือไม้เบสบอล วิ่งเข้ามาที่รถสีเงินคันนี้ด้วยท่าทางคุกคาม“พวกนายจะทำอะไร!”
